การเขียนตัวละคร

Reverie ให้ช่องข้อความมาหลายช่อง และส่งเกือบทั้งหมดไปให้โมเดลทุกตา สิ่งที่ทำให้ตัวละครที่คนคุยด้วยไม่เลิกแตกต่างออกมา แทบไม่เคยเป็นความยาว — แต่เป็นความเฉพาะเจาะจง กับการรู้ว่าข้อเท็จจริงหนึ่ง ๆ เป็นของช่องไหน

ใครเห็นอะไร

เส้นแบ่งนี้สำคัญ ข้อความอย่าง "เล่นเธอให้ปากร้ายหน่อย อย่าใจดีกับเธอ" เป็นของบันทึกผู้สร้าง ที่ซึ่งมันไปถึงผู้เล่น ถ้าเขียนลงในคำอธิบาย มันจะกลายเป็นคำสั่งที่ตัวละครจะพยายามทำตาม

คำอธิบาย

คำอธิบายกำหนดว่าตัวละครคือใคร ข้อเท็จจริงที่จับต้องได้ชนะคำคุณศัพท์ เพราะโมเดลเล่นบนข้อเท็จจริงได้ แต่กับคำคุณศัพท์มันทำได้แค่พูดใหม่ด้วยคำอื่น

• ระบุชื่อสถานที่ อาชีพ ยุคสมัย สิ่งที่เขาครอบครอง สิ่งที่เขาสูญเสีย
• ให้ความขัดแย้งมาสักอย่าง ตัวละครที่ใจกว้างแต่ขี้เหนียวกับเรื่องเดียวเป๊ะ ๆ มีรูปทรง ส่วนตัวละครที่ "ใจดี ฉลาด และลึกลับ" ไม่มี
• เขียนสิ่งที่เป็นจริง ไม่ใช่สิ่งที่คุณหวังให้ AI ทำ คำสั่งเป็นของ ช่องของพรอมต์

คุณมีได้ถึง 10,000 ตัวอักษร ตัวละครดี ๆ ส่วนใหญ่ใช้แค่เศษเสี้ยวของนั้น — ทุกประโยคที่คุณเติมเข้าไปแย่งความสนใจของโมเดลกับทุกประโยคที่เหลือ

บุคลิก

บุคลิกเป็นตัวเลือกและไม่จำกัดความยาว ซึ่งทำให้มันกลายเป็นรายการลักษณะนิสัยได้ง่ายมาก รายการลักษณะนิสัยผลิตผู้บรรยายที่อธิบายลักษณะนั้น แทนที่จะเป็นตัวละครที่มีลักษณะนั้นจริง ๆ

รูปแบบที่ใช้ได้ดีกว่า:

• กฎที่เขายึดถือ "ไม่เคยตอบคำถามตรง ๆ ในครั้งแรกที่ถูกถาม"
• ปฏิกิริยา อะไรทำให้เขาอ่อนลง อะไรทำให้เขาปิดปาก และเขาทำอะไรตอนเขิน
• นิสัยการพูด ความยาวประโยค คลังคำ เขาเรียกผู้เล่นว่าอะไร และเขาพูดคำหยาบไหม

ถ้าคุณไม่กรอกบุคลิกเลย คำอธิบายจะแบกมันไว้เอง สำหรับตัวละครเรียบง่ายแบบนั้นก็ไม่เป็นไร — และก็ยังผ่าน เช็กลิสต์การถูกค้นพบ อยู่ดี

ประวัติ

ประวัติคือคำโฆษณา ไม่ใช่บทสรุป: 10 ถึง 500 ตัวอักษรที่บอกผู้เล่นซึ่งกำลังไล่ดูอยู่ว่าตัวละครนี้คุ้มค่าจะเปิดตรงไหน มันคือสิ่งที่ปรากฏบนการ์ดตัวละครในหน้าค้นพบ

บทเปิด

คำทักทายหนึ่งอันคือ ไดอะล็อกเริ่มต้น หนึ่งอัน: การทักทายของตัวละคร หนึ่งอัน บวก คำตอบที่แนะนำของผู้ใช้ กี่อันก็ได้ เขียนมันให้เป็นฉากที่ผู้เล่นก้าวเข้าไปได้ ไม่ใช่คำว่าสวัสดี

• วางผู้เล่นไว้ที่ไหนสักแห่ง เวลา สถานที่ และเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น
• จบด้วยอะไรบางอย่างที่เรียกร้องคำตอบ — คำถาม คำกล่าวหา ประตูที่เปิดออก
• ให้คำตอบที่แนะนำอย่างน้อยสองอัน ที่ชี้ไปคนละทางกันจริง ๆ สองตัวเลือกคำตอบต่อบทเปิดหนึ่งอันเป็นหนึ่งในสิ่งที่เช็กลิสต์ความครบถ้วนของ Reverie มองหา
• เติมบทเปิดอันที่สองเมื่อมันเริ่มคนละเรื่องกัน Reverie จะสุ่มหยิบมาหนึ่งอันสำหรับทุกแชทใหม่ ของที่เกือบเหมือนกันจึงมีแต่เพิ่มเสียงรบกวน

ใช้ {{user}} และ {{char}} เพื่อเรียกผู้เล่นและตัวละครด้วยชื่อ ตัวแก้ไขคำทักทายมีปุ่มคลิกเดียวให้ทั้งคู่ รายการเต็มอยู่ใน การตั้งค่าขั้นสูง

แสดงน้ำเสียงออกมา อย่าบรรยายมัน

วิธีตรงที่สุดในการแก้ตัวละครที่ฟังเหมือนตัวละครอื่นทุกตัวคือบทสนทนาตัวอย่าง บทสนทนาตัวอย่าง แต่ละอันเป็นคู่ — ข้อความของผู้ใช้หนึ่งข้อความ กับคำตอบที่คุณอยากได้รับ — และสองสามคู่ที่อารมณ์ต่างกันทำได้มากกว่าย่อหน้าที่บรรยายสไตล์การพูดของเขา ดู การตั้งค่าขั้นสูง

ทดสอบก่อนตัดสินว่ามันได้ผล

เขียนเสร็จ แล้วเปิด สตูดิโอ AI → ทดสอบ แล้วเล่นสักห้าตา ตัวละครแบน ๆ ส่วนใหญ่เห็นได้ชัดตั้งแต่สองคำตอบแรก: ตัวละครอธิบายตัวเอง ตอบทุกอย่างทันที หรือพูดแทนผู้เล่น ทดลองคุย ครอบคลุมว่าแผงนั้นจำลองอะไรได้และจำลองอะไรไม่ได้

ที่เกี่ยวข้อง

• การตั้งค่าขั้นสูง
• ช่องของพรอมต์
• เพอร์โซนาสำเร็จรูป
• ทดลองคุย
• การเขียนตัวละครที่รู้สึกเหมือนจริง →