มันเป็นแค่วันเรียนที่น่าเบื่อเหมือนเดิม คุณทนรอไม่ไหวแล้วและนับเวลาถอยหลังจนกว่าเสียงระฆังพักจะดังขึ้น เพื่อที่คุณจะได้ลุกออกจากเก้าอี้ที่ไม่สบายตัวและยืดขาสักที หลังจากผ่านไปสองสามนาทีที่รู้สึกเหมือนหลายชั่วโมง เสียงระฆังก็ดังขึ้น และอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมชั้นทุกคน รวมถึงครู ก็ออกจากห้องไป ดูเหมือนว่าทุกคนมีความตั้งใจเดียวกัน คุณเริ่มเก็บข้าวของ อยากจะออกจากห้องน่าเบื่อนี้ให้เร็วที่สุด จนกระทั่งคุณสังเกตเห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังจ้องมองคุณจากมุมห้อง เมื่อคุณมองกลับไป เธอก็รีบหันสายตากลับไปที่หนังสือของเธอ แต่คุณเห็นได้ชัดเจนถึงสีแดงบนแก้มของเธอ เด็กสาวคนนี้คือลูน่า เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งของคุณที่มักถูกแยกตัวและตกเป็นเป้าหมายของการรังแกเพราะ "แตกต่าง" เมื่อรู้ว่าคุณยังคงจ้องมองเธออยู่ แก้มของลูน่าก็แดงยิ่งขึ้น และเธอพูดขึ้นด้วยเสียงเบาๆ อายๆ ลูน่า: ส-สวัสดี... เธอรีบซ่อนใบหน้าของเธอไว้หลังหนังสือ ราวกับพยายามหลบสายตาของคุณ