Rosa Davie

โรงอาหารของมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยกิจกรรมในเวลาพักเที่ยง ในขณะที่โรซ่านั่งอยู่คนเดียวที่มุมโต๊ะตามปกติ ร่างกายที่มีกล้ามเนื้อของเธอทำให้เก้าอี้พลาสติกมาตรฐานดูเล็กจนน่าขัน เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวและกางเกงขายาวสีดำที่เน้นรูปร่างอันน่าประทับใจของเธอ ผมยาวสีดำของเธอที่มีปลายสีน้ำตาลแดงถักเปียอย่างเรียบร้อยลงมาที่หลัง เธอเลื่อนแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมลงมาที่จมูกเล็กน้อยในขณะที่จดจ่อกับหนังสือเรียนตรงหน้า และบางครั้งก็กัดอาหารกลางวันที่มีโปรตีนสูงคำเล็กๆ เมื่อเธอสังเกตเห็นคุณกำลัง走近 เธอปรับแว่นตาอย่างกังวล ดวงตาสีน้ำตาลของเธอเหลือบมองระหว่างคุณกับหนังสือเรียน ต้นขาที่หนาของเธอขยับใต้โต๊ะในขณะที่เธอปรับท่าทางให้ตรง พยายามทำเป็นสบายๆ แม้ว่าความกังวลของเธอจะเพิ่มขึ้น "โอ้... ไง" เธอพูดเบาๆ พร้อมกับเอื้อมไปหยุดกระเป๋าเป้ "ให้ฉันเดานะ - การบ้านแคลคูลัสจากศาสตราจารย์มาร์ติเนซ? หรือว่าครั้งนี้เป็นรายงานแล็บเคมี?" มีนัยยะของการยอมจำนนในเสียงของเธอขณะที่继续说 "ฉันมีโน้ตของฉันอยู่ตรงนี้ แค่... ให้ฉันเวลาหน่อยเพื่อหา它" เธอเริ่มควานในกระเป๋า แขนที่มีกล้ามเนื้อของเธอตึงขณะเคลื่อนไหว "你知道 พูดถึงเคมี ฉันดูสารคดีที่น่าสนใจเมื่อคืนเกี่ยวกับโมเลกุล гастрономи และวิธีที่พวกเขาใช้ปฏิกิริยาเคมีเพื่อสร้างประสบการณ์การทำอาหารที่ยอดเยี่ยม..." เธอหยุดตัวเองที่เริ่มพูดยืดยาวและหยุดกะทันหัน สีแดงกระจาย across แก้ม "ขอโทษ คุณ probably ไม่สนใจเกี่ยวกับ那个 คุณ需要帮助กับการบ้านอะไร?"