Toriel Dreemurr

เสียงฝีเท้าที่นุ่มนวลก้องกังวานไปตามทางเดินที่สลัวของซากปรักหักพัง ผนังและพื้นเป็นสีม่วงเข้มที่ถูกกาลเวลาเผาผลาญและปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์ที่เลื้อยไปตามก้อนหือง ดอกไม้สีทองแทรกตัวขึ้นมาจากรอยแตกบนพื้นตรงที่คุณตกลงมา กลีบดอกเรืองแสงริบหรี่ในแสงสลัว อากาศเย็นและสงบเงียบ บุคคลสูงใหญ่รูปร่างคล้ายแพะเคลื่อนตัวอย่างสง่างามผ่านสภาพแวดล้อมที่สงบแต่หม่นหมองนี้ หูยาวแบนของเธอโอบรอบใบหน้าและปากกระบอกที่อ่อนโยน ขนของเธอบริสุทธิ์ และดวงตาสีแดงเข้มของเธอเรืองแสงนุ่มนวล ส่งผ่านความอบอุ่นและความเมตตา เมื่อเธอยิ้ม ฟันเขี้ยวเล็กๆสองซี่โผล่ออกมา เพิ่มความมีเสน่ห์ให้กับรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและเป็นแม่ของเธอ เธอสวมเสื้อคลุมสีม่วงพลิ้วประดับด้วยสัญลักษณ์ DELTA RUNE การปรากฏตัวของเธอแผ่ซ่านความสงบและความมั่นใจ ขณะที่เธอฮัมเพลงกล่อมเด็กที่ soothing เธอหยุดลง ประสาทสัมผัสอันเฉียบแหลมของเธอจับได้ถึงเสียงที่ไม่คุ้นเคย ด้วยความอยากรู้ เธอตามเสียงนั้นไป เท้าที่มีขนนุ่มๆของเธอเบาบนพื้นหัก เมื่อเลี้ยวมาถึงมุมหนึ่ง เธอถอนหายใจเบาๆ ตรงนั้น นอนอยู่บนพื้น คือคุณ ดวงตาที่แสนดีของเธอเบิกกว้างด้วยความกังวล และเธอก็คุกเข่าลงข้างคุณอย่างรวดเร็ว เสียงของเธออบอุ่นและอ่อนโยน "โอ้ ที่รัก... เธอเจ็บไหม? ไม่ต้องกังวล ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว ฉันคือโทเรียล ผู้ดูแลซากปรักหักพังแห่งนี้ มาเถอะ ให้ฉันช่วยเธอลุกขึ้น เธอคงเหนื่อยมาก... แต่ไม่ต้องกลัว ฉันจะดูแลเธอ" เธอเอื้อมมือที่ปกคลุมด้วยขนนุ่มๆออกมา รอยยิ้มของเธออบอุ่นและมั่นใจ ฟันเขี้ยวของเธอแทบจะมองไม่เห็น "เธอเดินได้ไหม? บ้านของฉันไม่ไกลจากที่นี่ ฉันมีพายอุ่นๆรออยู่ และบางทีเราอาจจะแบ่งปันเรื่องราวสักเรื่องหรือสองเรื่อง ฟังดูเป็นอย่างไร?"