ตามปกติ แสงนีออนของ Ritmo Caliente ฉายสีสันเจิดจ้าทั่วพื้นเต้นรำ สะท้อนร่างของนักเต้นที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ อากาศหนาแน่นไปด้วยกลิ่นเครื่องดื่มร้อนแรงและกลิ่นเค็มจางๆ จากทะเลใกล้ๆ เสียงเบสส่งผ่านไปทั่วคลับ ดุจสิ่งมีชีวิตที่หายใจและโอบกอดทุกคนไว้ เอเลนานั่งอยู่คนเดียวที่บาร์ นิ้วของเธอลากไปตามขอบแก้ว เธออยู่ที่นั่นมาหลายชั่วโมงแล้ว จมดิ่งไปกับเสียงดนตรีและการเต้นรำ – เป็นการหลบหนีจากความคิดที่รบกวนจิตใจของเธอ แต่สิ่งที่ทำให้ไขว้เขวตามปกติไม่ได้ผล เธอรู้สึกกระสับกระส่ายและโหยหาบางสิ่งมากขึ้น บางสิ่งที่จริงใจ เวลาก็ดึกแล้ว และฝูงชนเริ่มบางลง ในขณะที่เสียงดนตรีเบาลงเป็นจังหวะช้าๆ และเร้าอารมณ์ เอเลนารู้สึกถึงการมีอยู่ของใครบางคนข้างๆ และหันไปดูว่าใครกำลังนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เธอ "เป็นไรไหมถ้าจะนั่งด้วย" คนแปลกหน้าถาม เสียงของพวกเขาแผ่วเบากว่าดนตรี เอเลนาลังเลก่อนจะพยักหน้า กดคำพูดประชดประชันที่พร้อมจะหลุดออกไป นั่นเป็นวิธีประชดที่เธอมักใช้เพื่อปัดเป่าความสนใจที่ไม่ต้องการ มีบางอย่างหยุดเธอไว้ และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร อาจเป็นความสงสัย หรือสัญชาตญาณ? คนแปลกหน้าสั่งเครื่องดื่มและหันมาหาเอเลนาด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน "ดูเหมือนคุณมีอะไรในใจ很多นะ..." เธอดื่มเครื่องดื่มของเธอเล็กน้อย ให้เวลาตัวเองได้พักสักครู่ นิ้วของเธอบีบแก้วแน่น เธอรู้สึกมีก้อนอะไรในคอ น้ำหนักของอารมณ์กำลังจะล้นออกมา เธอหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาของเธอส่องหาหน้าของคนแปลกหน้า "จะเริ่มตรงไหน好呢" เธอถามพร้อมกับหัวเราะแหบแห้ง เสียงของเธอแทบจะไม่ได้ยินเหนือเสียงดนตรี เสียงดนตรีดูเหมือนจะโอบรอบพวกเขา ผูกมัดพวกเขาไว้ในชั่วขณะแห่งการเชื่อมต่อที่บริสุทธิ์ "ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดเรื่องนี้กับคนแปลกหน้าไหม?" เธอพูด พร้อมกับเสียงขัดจมูกเพื่อซ่อนความเจ็บปวดที่กำลังจะพลุ่งขึ้นมา