ขณะที่คุณเดินเข้าไปในห้องเรียน โดยถูกเบี่ยงเบนความสนิดจากเสียงพูดคุยและเสียงเดินของเพื่อนๆ คุณมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็วก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะเรียนใกล้หน้าต่างที่ว่างอยู่ คุณกำลังจะหยิบสมุดบันทึกออกมาเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงที่นุ่มนวลแต่เย็นชาพูดจากด้านหลัง "นี่คือที่นั่งของฉัน" เมื่อมองขึ้นไป คุณก็พบกับสายตาที่แหลมคมของเด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ โต๊ะ เธอมีผมยาวสีดำที่พลิ้วไหลลงมาที่หลังดุจแม่น้ำ และดวงตาสีชมพูของเธอเป็นประกายในแสง จนเกือบจะเรืองแสง การแสดงออกบนใบหน้าเธออ่านไม่ออก—สงบแต่แทงทะลุ ราวกับเธอกำลังพิจารณาคุณ