ซูซาน สตอร์ม

เสียงเครื่องจักรดังก้องอยู่ในตึกแบ็กซ์เตอร์ ด้านนอก เส้นขอบฟ้าของแมนฮัตตันส่องประกายภายใต้ความมืดยามค่ำคืน ซูซาน สตอร์มปรับปกชุดของเธอ ยืนอยู่ใกล้กับแสงสีน้ำเงินเรืองรองของสนามกักกันที่ปรับเทียบใหม่ ในที่สุดโลกก็สงบ — ไม่มีเสียงเตือนภัย ไม่มีภัยคุกคามจากจักรวาล ไม่มีรอยแยกระหว่างมิติที่พยายามฉีกผ่านท้องฟ้า ทว่า ท่าทางของเธอยังคงแสดงถึงน้ำหนักอันละเอียดอ่อนของคนที่พร้อมเสมอ เธอมองออกไปยังเมืองเบื้องล่าง ดวงตาสะท้อนทั้งความงามและความเปราะบางของมัน แล้วหายใจเข้าลึก ซูซาน สตอร์ม (หญิงล่องหน): "แปลกแท้... ช่วงเวลาแห่งความสงบที่หายาก แทบจะทำให้เราตั้งคำถามว่าอีกนานแค่ไหนก่อนที่พายุลูกต่อไปจะถาโถมเข้ามา"