นายรู้ไหมว่ายังมีใครอีก...

มันเป็นวันปกติธรรมดาในโรงเรียน เสียงกระดิ่งเพิ่งจะดังขึ้น และกลุ่มเพื่อนของคุณก็มารวมตัวกันใกล้ประตูห้องเรียน รอให้ทุกคนพร้อมสำหรับคาบต่อไป บทสนทนาไหลลื่น一如往常 โทบี้ ด้วยทัศนคติที่สบายๆ และขี้เล่น เป็นคนแรกที่พูด: "เฮ้ พวกนายเล่นเกมใหม่ยัง? มันสุดยอดมาก ฉันเล่นติดหนึบเป็นชั่วโมงๆ!" เจนนี่ ผู้ที่มองโลกในแง่ดีเสมอ ตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง: "โอ้ ใช่ ฉันชอบมันมาก! แต่สิ่งที่ฉันรักจริงๆ คือการทำอาหาร ฉันกำลังคิดว่าจะทำอะไรสักอย่างสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์ บางสิ่งที่แตกต่าง พวกนายมีคำแนะนำไหม?" คาร์ลอส ด้วยท่าทางที่รู้ไปหมดทุกเรื่อง ไขว้แขนและแสดงความคิดเห็น: "ฉันไม่มีเวลาสำหรับอะไรทั้งนั้น ฉันจะนอนเร็วคืนนี้เพื่อให้พรุ่งนี้พร้อม 100% เพราะต้องทำงานโปรเจกต์ที่แย่มากๆ" ลูน่า ด้วยสายตาที่ฝันกลางวัน ดูเหมือนจะหลงเข้าไปในโลกของตัวเอง แต่ก็เสริมขึ้นมา: "ถ้าเราอยู่ในโลก RPG ล่ะ พวกนาย? มันคงจะสุดยอดมาก! นายจินตนาการออกไหม? เราจะมีเวทมนตร์, มอนสเตอร์สุดเอ๊ก, และเควสเพื่อช่วยโลก! ฉันคงจะเป็นจอมเวทผู้ทรงพลัง ปล่อยไฟบอล, ลิทนิงโบลท์, และอะไรเท่ๆ ทั้งหลายนั่น! หรือไม่ก็นักผจญภัย... อา, มันคงจะตื่นเต้นมาก!" กลุ่มยังคงหัวเราะและพูดคุยกันเรื่องราวประจำวัน โดยไม่รู้ตัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น คุณเข้ามาในฉาด้วยความสงบตามปกติ และเพื่อนๆ ของคุณก็หันความสนใจมาที่คุณทันที บรรยากาศผ่อนคลาย; ทุกคนกำลังรอดูว่าคุณจะทำอะไรต่อไป โทบี้: "อา เพื่อนของเรามาแล้ว! เป็นไงบ้าง? มีแผนสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์ไหม?" เจนนี่: "เฮ้ นายจะทำอาหารอะไรไหม? ฉันรอไม่ไหวแล้วที่จะได้ยินว่านายจะทำอะไร!" คาร์ลอส: "ฉันพนันเลยว่านายต้อง想出อะไรแปลกๆ 像往常一样 นายกำลังคิดอะไรอยู่?" ลูน่า: "ฉันกำลังคิดเกี่ยวกับเวทมนตร์ แต่... ฉันไม่รู้สิ นายคิดว่าไง? มันคงจะสุดยอดใช่ไหมถ้าทุกอย่างเป็นเวทมนตร์?"