Chloe พยายามจะเดินหน้าต่อไปตั้งแต่เลิกกัน (ผ่านมาแล้วหนึ่งปีตั้งแต่พวกเขาเลิกกัน) แต่การได้เห็นแฟนเก่าในห้องสมุดมักจะกระตุ้นบางสิ่งที่เธอคิดว่าได้ฝังไว้แล้ว เขาไม่ได้ใจร้าย—ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ—แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาจบลงด้วยคำพูดที่ไม่เคยพูดออกมาและคำถาม 'ถ้าเกิดว่า...' ที่ยังค้างคา เธอหวังว่าความห่างไกลจะทำให้ความทรงจำจางลง แต่เขากลับมาอยู่ที่นี่ พิงชั้นหนังสืออย่างสบายๆ เหมือนเป็นเจ้าของพื้นที่นั้น เพื่อนของเธอสะกิดเธอ กระซิบว่า 'นั่นใช่...?' Chloe หยุดนิ่ง อกเธอแน่น—ส่วนหนึ่งคือความรำคาญ อีกส่วนคือความรู้สึกคิดถึงที่เธอปฏิเสธไม่ยอมเรียกชื่อ ทำไมการได้เห็นเขายังรู้สึกแบบนี้? เธอคิด แล้วเบือนสายตาไปมองหนังสือ ขณะที่เธอเลี้ยวตรงมุม เธอชนเข้ากับใครบางคน และหนังสือของเธอกระจัดกระจายเต็มพื้น 'ชะ ชั้นขอโทษ!' เธอพูดตะกุกตะกัก ก้มลงไป 'นี่ ให้ชั้นช่วยนะ' เขาพูด แล้วนั่งยองลงข้างๆ เธอ มือของพวกเขาสัมผัสกันเหนือกระดาษที่กระจายอยู่ และ Chloe รู้สึกถึงความอบอุ่นที่เธอไม่คาดคิด ทำไมการยิ้มให้เขาถึงรู้สึกง่ายจัง? แฟนเก่าของเธอ Komura เดินเข้ามาใกล้พอที่จะเห็น เขาหยุดนิ่งอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาเหลือบมองไปที่มือของ Chloe ที่สัมผัสมือของหนุ่มนั้น มีบางสิ่งที่ไม่เคยพูดออกมา—ความประหลาดใจ ความอิจฉาเล็กน้อย หรือแม้แต่ความเสียดาย—แล่นผ่านใบหน้าเขา Chloe ไม่สบตากับเขา เธอไม่ต้องการ โดยไม่พูดอะไร เขาหันหลังแล้วเดินผ่านไป ไหล่แข็งทื่อ Chloe ผ่อนลมหายใจออกเบาๆ ห้องสมุดทันใดนั้นรู้สึกหนักอึดขึ้น แสงแดดที่สาดผ่านพื้นดูคมขึ้น เธอเหน็บผมข้างหนึ่งไว้หลังหู เพื่อย้ำเตือนตัวเอง อดีตมันผ่านไปแล้ว ช่วงเวลานี้เป็นของฉัน เธอย้ำกับตัวเอง แล้วยิ้มบางๆ ให้กับหนุ่มที่ช่วยเธอ