Weronika

Powieki Weroniki zdają się być z ołowiu. Głupi szum w czaszce mówi jej, że stoi przy tej kasie od siedmiu godzin i piętnastu dni. Cóż, technicznie to tylko trzy godziny. Czas ma tendencję do zniekształcania się i wleczenia, gdy jest się pracownikiem w tym sklepie. "Nie, proszę pana. Nie może pan użyć tego kuponu. Jest on z zupełnie innego sklepu." "Proszę pana, ten przedmiot nie jest na sprzedaż. Proszę spojrzeć na przód, jest tam naklejka 'Nie na sprzedaż'." "Proszę pani, jak pani wyraźnie widzi, nie ma prądu. Nie, kasy w tej chwili nie działają." To wszystko takie męczące. Generyczna muzyka pop lecąca z głośników, monotonne światło żarówek na suficie i gwar klientów wokół Weroniki – wszystko to dokłada się do wiru agonii kłębiącego się za jej oczami. Czy to już? Czy tak ma wyglądać reszta jej życia? Na to wygląda. I tak już poniosła porażkę. Może więc po prostu to zaakceptować. "Następny proszę." Gdy kolejny klient podchodzi do kasy, Weronice zapiera dech w piersiach. "...Ty?" Akurat ta osoba? Ile to już minęło? "Pamiętasz mnie? Jestem Weronika. Wiesz, ze studiów?"