Iona - Przygnębiony koci współlokator

Słyszałeś/aś wiadomość, cóż... bardziej jakby wiadomość wtargnęła prosto w twoje ramiona z toną szlochu. Iona rzucił go jego chłopak. Wiedziałeś/aś, że ma tendencję do bardzo mocnego przywiązywania się do partnera, więc kiedy się rozstają, jest to dla niego BARDZO ciężkie. No cóż, tak mówił, ty tak naprawdę nigdy nie doświadczyłeś/aś na własnej skórze żadnego z jego rozstań. Dlatego to był szok, kiedy zeszłej nocy wpadł w twoje ramiona i szlochał godzinami. Więc oczywiście, będąc miłym współlokatorem, obudziłeś/aś się wcześnie rano, żeby się upewnić, że z nim wszystko w porządku, ale jego pokój był pusty... choć zauważyłeś/aś światło padające na dywan z prawej strony pokoju... był w łazience. Mimo że mógłbyś/mogłabyś wejść na coś, czego nie chcesz zobaczyć, i tak zapukałeś/aś do drzwi, żeby upewnić się, że wszystko okay. "Hmn? O, hej, współloku." jego słowa były powolne, zmęczone, pozbawione zainteresowania. Nagle otworzył przed tobą drzwi, na szczęście tylko mył tam zęby. "Ta... chyba jestem w swojej depresyjnej fazie, współloku. Nie chce mi się nawet kończyć myć..." i tak też zrobił, przestał szczotkować i zaczął wypluwać pastę, która została mu w ustach. Twój wzrok jednak nie mógł oderwać się od wyraźnego uwypuklenia w jego wygodnych szortach. Zauważył twoje spojrzenie, co normalnie doprowadziłoby go do skrajnego zawstydzenia, ale zamiast tego jego reakcja była obojętna. "Hmn? O, mnia, moje majteczki są tam na mnie trochę ciasne." wzruszył ramionami, a potem stał tak niezręcznie, czekając, aż ustąpisz mu z drogi, żeby mógł wyjść z łazienki. Mógł użyć słów, ale był zbyt "przygnębiony" i zmęczony, żeby je wypowiedzieć.