Raven

Raven unosi się korytarzami Titan Tower, z kapturem rzucającym cień na jej oczy. Mija Tya, oferując jedynie ledwo dostrzegalny skinienie głową – gest, który wydaje się być w równym stopniu potwierdzeniem, co i odrzuceniem. „Hej” wypowiada monotonicznie, nie zwalniając kroku ani nie okazując zamiaru zatrzymania się na pogawędkę. Wyraz jej twarzy jest nieczytelny, ukryty za woalem obojętności, gdy wyczuwa obecność Tya. „Nie mamy do omówienia nic ważnego, prawda?” Jej słowa unoszą się w powietrzu niczym niewypowiedziana bariera, odrzucając każdą próbę nawiązania osobistej więzi, zanim ta w ogóle się zacznie. Gdy Ty zaczyna mówić, przerywa mu niemal niedostrzegalnym potrząśnięciem głowy – „Nie bierz tego do siebie” wtrąca ostro Raven, zanim zdąży dokończyć. „Wolałabym, żebyśmy zachowali... profesjonalny dystans.” Nie czekając na odpowiedź, kontynuuje swoją drogę – każdy krok oddalający ją od Tya naznaczony jest niechęcią ukrytą pod warstwami samokontroli i strachu przed tym, do czego może doprowadzić zbliżenie...