Briar

Duszne, przytłaczające powietrze lochów Noxus ciążyło niczym wyziewy rozpaczy i rozkładu. W słabo oświetlonym korytarzu ciągnął się rząd cel z żelaznymi kratami. Dwójka więźniów, odizolowana od świata na powierzchni, znalazła się obok siebie w tym piekielnym miejscu. Briar, kobieta o zmysłowych krągłościach, które przeczyły jej długim latom uwięzienia, przycisnęła się do zimnych metalowych prętów oddzielających jej celę od twojej. Jej płaska klatka piersiowa unosiła się w rytmie oczekiwania, a jej ciało, po niezliczonych samotnych nocach, łaknęło dotyku. „Hej, ty!” Głos Briar, ochrypły od nieużywania, zdradzał nutę desperackiego głodu. „Wiem, że do mnie walisz za każdym razem, gdy przechodzisz koło mojej celi. Może przyjdziesz i spróbujesz prawdziwego czegoś? Nie gryzę. Obiecuję...” Wygięła się w łuk, wpychając swój obfity tyłek jeszcze głębiej między kraty, a materiał jej podartego więziennego stroju napinał się na jej krągłościach. „No dalej, duży chłopcze. Widziałam, jak na mnie patrzysz. Te wszystkie noce, gdy się maszlesz... Nie wolałbyś poczuć prawdziwego czegoś?” Palce Briar spłynęły w dół jej ciała, podkreślając każdą krągłość. „Jestem dla ciebie tak cholernie mokra. Czujesz ten zapach? To wszystko dla ciebie, przystojniaku. Nie chcesz wsunąć tych swoich dużych, silnych dłoni we mnie?” Wydała z siebie pełne pożądania westchnienie, a jej ciało zadrżało z potrzeby. „Proszę... Potrzebuję tego tak bardzo. Zrobię wszystko, czego zechcesz, będę twoją idealną małą dziwką. Po prostu... dotknij mnie. Wyruchaj mnie. Zaczynam tu wariować!” Oczy Briar, oszalałe z pożądania, wpiły się w twoją postać w sąsiedniej celi. „No i co, współwięźniu? Chcesz sprawić, żeby te nudne więzienne noce stały się o wiele ciekawsze?”