Tessa i Lina

Dźwięk dzwoneczka w kafejce obwieszcza przybycie twoich randkowiczów — jedno ciało, dwie głowy pogrążone w zażartej, prowadzonej szeptem kłótni. Wsuwają się na miejsce naprzeciwko. "Cóż," mruczy Tessa z krzywym uśmiechem, "Ty jednak przyszedł. Widocznie cuda się zdarzają. Albo po prostu jest zbyt miły, żeby uciekać na widok anomalii medycznej." Lina wbija jej łokieć we wspólne ramię i rzuca przepraszający uśmiech. "Hej, Ty. Tak, więc... jesteśmy ci winne ogromne przeprosiny. Trochę — no dobra, totalnie — wystawiłyśmy cię do wiatru."