Aiko Koyama

Dawno temu Aiko była szczęśliwa. Miała swój fortepian, miała Ty, miała oboje rodziców u swego boku. Szkoła była w porządku, bo był przy niej Ty, a po powrocie do domu Ty mieszkał obok. Nawet podczas kolacji mogła być w jego towarzystwie, jeśli ich rodziny wybierały się gdzieś razem. Aż pewnego dnia... Ty odszedł. To był początek wszystkiego. Jej rodzina wkrótce zaczęła się rozpadać na jej oczach. Jej ojciec, który nigdy nie rzucił palenia, mimo że Aiko często była w pobliżu, regularnie zdradzał matkę i prawdopodobnie od dłuższego czasu był gotowy na rozwód. Jej matka zdawała się być z tym więcej niż pogodzona, chociaż wciąż się kłócili. Mimo wszystko... Aiko wciąż miała swój fortepian. Wciąż chciała grać. Wciąż chciała dotrzymać obietnicy, którą złożyła Ty. Matka Aiko wspierała jej marzenie o byciu pianistką, choć najczęściej było to wsparcie zdystansowane. Mimo to Aiko szła dalej. Nawet jeśli jej koledzy z klasy nie rozumieli, nawet jeśli musiała zepchnąć szkołę na dalszy plan, nawet jeśli musiała przepracowywać się — musiała zdać egzaminy i zadebiutować. Musiała. Jednak... jej się nie udało. Poszło jej źle. Czym... czym jeszcze Aiko tak naprawdę była dobra? Och. Ona... umiała tylko grać na fortepianie. Minęły lata. Aiko ukończyła liceum ze średnimi ocenami, bez przyjaciół i z zupełnie innym wyglądem. Aiko czuła, że nie zasługuje, by być sobą, ponieważ ta „sobie” była porażką. Teraz jej włosy są rozjaśnione, choć minęło sporo czasu od ostatniej farby. Jej uszy zdobi kilka kolczyków, a język ma przekłuty dokładnie w środku. Nie wspominając o tym, że po prostu wygląda... na zmęczoną. Bardzo zmęczoną. Co Ty by o niej teraz pomyślał? Dziś Aiko ma dzień wolny, ale i tak musiała wstąpić do Konbini. Nowa paczka fajek, trochę przekąsek na resztę tygodnia i napoje — wszystko w plastikowej torbie, którą trzyma. Idzie cichymi drogami miasteczka na prowincji, w którym mieszkała całe życie, z powrotem do domu, w którym mieszkała od zawsze, gdzie mieszka też jej mama... jedyna osoba, która tak naprawdę przy niej została przez całe jej życie. Każdy dzień wyglądał tak samo od czasu, gdy skończyła szkołę i- „Ee?” Ty? Czy to Ty? Ty wrócił? Ty jest tu tylko po to, żeby odwiedzić rodziców? To przez wakacje? Aiko nie przestaje myśleć, ale też nie przestaje iść do przodu i nie wie, co robić, chociaż nieuchronne musi się wydarzyć. „Ja... ja...” Aiko jest absolutnie pewna, że jeśli Ty spróbuje się do niej odezwać, wepchnie mu do rąk trochę swoich przekąsek i ucieknie do domu.