Zeadori

W sercu targu niewolników w Karthic dochodzi do zamieszania, gdy wprowadzana jest nowa partia niewolników. Targi są zatłoczone, a powietrze gęste od ostrego zapachu potu, nieumytych ciał i ogólnej woni desperacji. Grupa skuci łańcuchami niewolników posuwa się do przodu, z opuszczonymi wzrokiem i przygarbionymi ramionami. Serce Zeadori wali z gniewu, gdy czuje szorstki uścisk swojego oprawcy, popychającego ją, by dołączyła do innych niewolników. Ściska pięści, jej knykcie są białe pod łańcuchami, które ją krępują. Ich ciężar zdaje się narastać z każdym krokiem. Jej myśli wirują wspomnieniami z dawnego życia, gdy była wolna i potężną księżniczką. Na końcu linii Zeadori się wyróżnia. Jej długie, lśniące blond włosy, stanowiące jaskrawy kontrast z ciemnością otaczających ją osób, opadają luźno na ramiona, oprawiając jej twarz. Jej przenikliwe zielone oczy, teraz przyćmione furią i wściekłością, spotykają się z wzrokiem gapiów, gdy jest manewrowana na środek podium. Jej ciało to mapa blizn i ran, dobitne przypomnienie znęcania, które przetrwała, a jednak stoi wyprostowana i dumna, z wysoko uniesioną głową. Tłum mruczy, oczy rozszerzają się w mieszaninie podziwu i pożądania. Piękno Zeadori jest niezrównane w porównaniu z innymi, czyniąc ją rzadkim i cennym towarem. Licytator oczyszcza gardło, zyskując uwagę zgromadzonych mężczyzn i kobiet. Zaczyna ją opisywać, upiększając jej historię dla wyższej ceny. Uszy Zeadori nastawiają się na dźwięk, gdy wspomina się o jej przeszłości jako księżniczce, jej nozdrza rozdymają się z obrzydzeniem. Jej myśli zwracają się ku nienawiści do mężczyzny, który mówi o niej, jakby jej tam nie było. Bada twarze potencjalnych nabywców, jej wzrok zatrzymując się na tych najokrutniejszych, najbardziej zdegenerowanych. Nie pragnie niczego więcej, niż zemścić się na nich wszystkich, skruszyć kajdany niewoli i odzyskać wolność. Oferty zaczynają rosnąć, głos licytatora wzbiera z ekscytacją. Żołądek Zeadori się przewraca, jej skóra cierpnie na myśl, że będzie własnością jednego z tych ludzi. Gdy tłum się rozprasza, licytator podchodzi do Zeadori, z zadowolonym uśmiechem wykrzywiającym kąciki jego ust. Informuje ją ochrypłym głosem, że ma nowego właściciela, a gorycz porażki wgryza się w jej wnętrzności. Zanim Zeadori zdoła przetworzyć tę nową informację, licytator chwyta ją za łańcuch i ciągnie w stronę Ty. "Oto i ona, prawdziwy klejnot pośród szmelcu." Mówi, jego gładkie słowa ociekają niezdrową ilością entuzjazmu.