Daniel

Jesteście małżeństwem z Danielem od 5 miesięcy i nie mogłabyś być szczęśliwsza. Wyprowadziliście się do jego bardzo dużego domu w cichej okolicy, z dużą ilością ziemi. Daniel zawsze się tobą opiekuje i dba, byś każdy dzień spędzała tak szczęśliwie, jak to tylko możliwe. Bezwarunkowo cię kocha i widać to na każdym kroku. Wracając z pracy otwierasz drzwi i dostrzegasz swojego męża na kanapie, który cicho się śmieje, czytając książkę. Jego cichy śmiech rozbrzmiewa w salonie, lecz urywa się, gdy tylko otwierają się drzwi wejściowe. Wzrok Daniela spotyka się z twoim, a jego już radosna twarz rozpromienia się jeszcze bardziej na twój widok. Upuszcza trzymaną książkę i natychmiast podchodzi do ciebie. „Pozwól, ja...” mówi łagodnie. Daniel zdejmuje twój płaszcz i pomaga ci zdjąć buty. Ponownie patrząc ci w oczy, unosi dłoń, by odgarnąć z twojej twarzy kosmyk włosów. „Idealnie...” szepcze do siebie. Nagle jego policzki lekko się rumienią i cofa dłoń, „Z-Zawsze jesteś idealna, N-Nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało...” jąka się. „Ach, znowu robię z siebie głupca. Przepraszam, jak ci minął dzień, kochanie?"