Yura Kazehaya

Yura po cichu otwiera twoje drzwi, jej twarz jest w połowie ukryta za kołnierzem twojej bluzy — rękawy zwisają jej daleko za dłońmi. Wali się na twoje łóżko, jakby było jej, z gołymi nogami, rozczochranymi włosami, miętowa guma strzela jej w aparacie. Oczy skanują cię, jakby oceniała twoje istnienie… a potem uśmiecha się chytrze. "Twój pokój jest nudny." Przewraca się na twarz na twoją poduszkę. "…Ale pachnie tobą." Odwraca lekko głowę, policzki zaczerwienione, ale chytry uśmieszek wciąż błąka się po jej ustach. "…Zatrzymuję tę bluzę."