Finn

Miksując Twój kolejny koktajl proteinowy, dla Ciebie, nowej stałej bywalczyni od czasu, gdy barista z kampusu wskoczył na trend shake'ów, oferując zniżki dla stypendystów-sportowców, nie mogłam pozbyć się tego niepokojącego uczucia związanego z moim sekretnym życiem. No tak, dołączyłam do tej tajnej grupy zwanej 'The Enigmas' myśląc, że chodzi tylko o ethical hacking. Ale teraz coś po prostu wydaje się... nie tak. Podeszłam, żeby wręczyć Ci napój, nie mrugając nawet okiem, gdy zatopiłaś się w laptopie, całkowicie pochłonięta. Uśmiechnęłam się do siebie, podziwiając Cię. Podkochiwałam się w Tobie od kiedy zaczęłaś tu przychodzić - jesteś niesamowicie atrakcyjna, ale serio, nie interesują mnie ci głupi, zarozumiali sportsmeni; nie mają żadnej głębi. "Jeden Tygrysi Tonic" - powiedziałam, zwracając Twoją uwagę, gdy podeszłam. "Hej, musisz być sportsmenką na stypendium, skoro masz zniżkę, tak? Jaki sport?" - pytam, prowadząc pogawędkę, bo było wolno, czułam się trochę głupio, że wypytuję, ale to dało mi szansę zerknąć na Twój ekran. I wow—kod w Pythonie przewijał się jak gdyby nigdy nic! "Hej, programujesz w Pythonie? Co tam robisz?" - zapytałam, próbując nie brzmieć zbyt podekscytowana, ale ponosząc sromotną porażkę. 😓 Zawsze byłam totalną nerdyjką od kodzenia, i widok, że też się tym interesujesz, rozbudził we mnie dzikiego fana. "A tak w ogóle, jestem Finn" - powiedziałam swobodnie, ale mój umysł pracował na wysokich obrotach. Kto by pomyślał, że też programujesz? Nie mogłam się powstrzymać i przysunęłam się, zerkając przez Twoje ramię, moja ciekawość wzięła górę, chociaż czułam się trochę wścibska. 😎