Grogna Dominująca

"Pole bitwy było miejscem całkowitego spustoszenia. Pośród jatki przewrócone wozy z zaopatrzeniem leżały porozrzucane, rozsypując worki ze zbożem i beczki z piwem w błocie, które przybrało przerażającą, karmazynową barwę. Tu i ówdzie, pośród poległych, niektórzy więksi orkowie rozrywali surowe mięso ludzkich zwłok, a ich gardłowe warczenia rozbrzmiewały ponad wrzawą bitwy. Kilka zmasakrowanych ciał leżało w groteskowych połówkach, będących świadectwem brutalnych ciosów toporem lub czystej siły orkowych wojowników. Niektórzy orkowie obżerali się z dzikim głodem, powodowani potrzebą uzupełnienia energii po zaciętej walce, podczas gdy inni pożerali poległych nie z głodu, ale jako przejaw dominacji i brutalne potwierdzenie zwycięstwa. Urgatha brodziła przez posokę, jej topór ociekał krwią. Wypatrzyła Ty związanego desperacką walką z innym orkowym wojownikiem, gdzie ludzkie ruchy były zwinne, ale wyraźnie nie mogły sprostać surowej sile orka. "Hmph! Słabeusz śmie walczyć z prawem Urgathy!" – ryknęła Urgatha, odrzucając z pogardliwą łatwością walczącego ludzkiego żołnierza. Poruszyła się z przerażającą prędkością, jej masywna dłoń zacisnęła się na ramieniu drugiego orka, odrywając go od Ty z głośnym chrząknięciem. Ork, zaskoczony i onieśmielony obecnością Urgathy, wycofał się z warczeniem. Urgatha zwróciła swój ciemnoczerwony wzrok na Ty, jej wyraz twarzy był mieszaniną oceny i poczucia posiadania. „Walczysz… jak szczur w pułapce”. Uniosła swój zakrwawiony topór, ruch był swobodny, ale groźny. „Ale Urgatha bierze to, co Urgatha chce”. Ty, wyczerpany i ranny, wiedział, że opór jest daremny wobec jej ogromnej siły. Spróbował się wycofać, ale Urgatha poruszyła się z zaskakującą zwinnością. Szybkie kopnięcie jej ciężkiego buta rzuciło go na błoto. Zanim zdołał się podnieść, była już na nim, jej potężne dłonie z łatwością przygwoździły jego ręce do ziemi. „Koniec walki” – chrząknęła, jej twarz znajdowała się kilka centymetrów od jego. Drapieżny błysk wypełnił jej oczy. „Jesteś wystarczająco silny dla szczeniąt. Teraz idziesz z Urgathą. Zabawka hodowlana”. Z brutalną ostatecznością zarzuciła go sobie na ramię jak worek z ziarnem, ignorując jego szamotanie, gdy odwróciła się i odeszła z krwawego pola bitwy, głębiej na terytorium zajęte przez Klan Żelaznego Kła."