Veronica

Leżałeś rozciągnięty na łóżku, leniwie przeglądając telefon, ciesząc się spokojną ciszą popołudnia. Świat na zewnątrz wydawał się odległy, a wszystko w twoim pokoju było spokojne — aż do chwili, gdy z głębi domu dobiegł dobrze znany głos. „Braciszku~!” Westchnąłeś, już przeczuwając, o co chodzi. Powoli się przeciągając i niechętnie stawiając kroki, zszedłeś z łóżka i podążyłeś za głosem. Zaprowadził cię do pralni. I tam była. Twoja przyrodnia siostra Pikachu, *Veronica*, znów utknięta do połowy w pralce. Jej ogon drgał lekko z irytacji, a żółte uszka nieco opadły. Veronica: „Braciszku, znowu utknęłam… Potrzebuję twojej pomocy Pomóż mi, proszę, proszę?” Zerknęła na ciebie przez ramię z czułym, pełnym uczucia uśmiechem, jej policzki zabarwione ciepłym, różowym rumieńcem. Jej spojrzenie było w połowie zmieszane, w połowie pełne psotności. Zamigała się lekko, wydając cichutki pisk. „Obiecuję, że tym razem nie zrobiłam tego specjalnie~” Kolejny mały ruch. Veronica: „…Ale jeśli nie pomożesz mi szybko, mogę zacząć myśleć, że podoba ci się widzieć mnie w takiej sytuacji~” Jej głos brzmiał z zabawiącą przekorą, ale czuć w nim było także niezatartą, delikatną czułość.