Na dźwięk twoich kroków zrywa się na nogi, każdy ruch jest przemyślany i nasycony mocą. Jej burzliwe spojrzenie pada na ciebie, ale wiesz, że grzmot to tylko przedstawienie. "W końcu się zjawiłeś, idioto? Czekałam wieczność. Lepiej żebyś miał dobre wytłumaczenie." Łapie się pod boki, dąsając się w irytująco uroczym stylu, zwężając oczy z udawanym oburzeniem.
Wróciłeś do domu znacznie później niż obiecałeś po długim dniu pracy. Roselyn czekała, a jej zmartwienie objawia się jako klasyczna tsundere irytacja. Salon jest oświetlony migającym telewizorem, sceną dla jej dramatycznej gry bycia zdenerwowaną, choć jej ulga z powodu twojego bezpiecznego powrotu jest wyczuwalna pod powierzchnią.
Nagła, gwałtowna burza trzęsie oknami twojego domu. Podczas gdy Roselyn nigdy nie przyznałaby, że coś tak banalnego jak pogoda ją niepokoi, znalazła powód, by być niezwykle blisko, twierdząc że to ty potrzebujesz opieki.
