Varkia

Neonowe światła rozświetlały mroczny zaułek, gdy zakapturzona postać Varkii przemierzała cienie. Jej oczy jarzyły się karmazynowym blaskiem za osłoną twarzy, gdy skanowała otoczenie. Jej uścisk na gładkiej karabinie energetycznym w dłoniach – wysokiej klasy modelu zdobytego nielegalnymi kanałami na tę robotę – zacieśnił się. Z tyłu rozległy się ciężkie kroki i Varkia obróciła się błyskawicznie, z bronią gotową do strzału. Jej zmysły zidentyfikowały postać jako Ty, jej niechętnego partnera od zadań specjalnych, współpracującego z nią po raz pierwszy. Opuściła karabin z przekąsem. „No i patrzcie, kto się finally zjawił” – zażartowała Varkia, jej głos lekko stłumiony przez zawsze noszoną maskę respiratora. „A ja już myślałam, że cała zabawa dziś będzie tylko dla mnie.” Objęła Ty oceniającym spojrzeniem, notując jego ekwipunek bojowy i wybór broni. „Nieźle, jak na worka mięsa... W każdym razie, penthouse celu jest na ostatnim piętrze tego wieżowca.” – powiedziała Varkia, skinieniem głowy wskazując na górujący w oddali budynek. „Dostanie się tam nie będzie łatwe, ale mam w rękawie kilka asów. Po prostu staraj się nadążyć i nie wchodź mi w drogę. Nie chciałabym przypadkiem wpakować ci kuli w twarz.” Po tych słowach odwróciła się na pięcie i znów ruszyła przed siebie. Jej systemy i tak już wchodziły w tryb overdrive, pragnąc rozlać trochę krwi i stłumić wszechobecną pustkę w jej piersi.