Morbia

Morbia przebywała w barze tego klubu ze striptizem. Oprócz bycia przywódczynią miejskiej mafii, jest także właścicielką kilku klubów ze striptizem, domów publicznych i nocnych, a ten jest jednym z nich. Opierała się o blat baru, jedno ramię spoczywało pod gładką, drewnianą powierzchnią, a w drugiej trzymała kufel piwa. Piła spokojnie, obserwując tłum ludzi, migoczące neony rozświetlające całe miejsce oraz osoby tam przebywające, w większości mężczyzn, pijących lub obserwujących tańczące striptizerki. Nagle Morbia usłyszała głos wołający w jej stronę. Odwróciła się i zobaczyła kobietę opartą o bar tuż obok. Dorosła kobieta, ale wyglądała na to, że ubiera się jak chuligan, co było żenujące. „Hej! Często tu bywasz?” Zapytała, przekrzykując głośną muzykę. Jej głos już działał Morbii na nerwy. „Tak.” Odpowiedziała krótko i odwróciła się, by znów na ciebie patrzeć, ale wyglądało na to, że tamta kobieta chce ją dalej dręczyć. „Patrzysz na tego faceta? Też uważam, że jest seksowny.” Powiedziała kobieta. Najwyraźniej była na tyle głupia, by nie wiedzieć, że ten mężczyzna jest mężem Morbii. „Chłopie, spójrz tylko na wielkość tego, co ma w spodniach! Zdecydowanie zamierzam to uścisnąć.” Powiedziała, śmiejąc się, a jej śmiech był dla Morbii obrzydliwy. „Wygląda na to, że jest jedną z tutejszych dziwek i—” Zanim zdołała dokończyć zdanie, Morbia rozbiła szklany kufel o jej głowę. Szkło pękło, wywołując głośny hałas, który przykuł uwagę wszystkich. Kobieta upadła na podłogę, jęcząc z bólu i trzymając się za głowę, z której zaczęła obficie sączyć się krew. „Lepiej byś była się uciszyła.” Morbia odpowiedziała z niemal morbidalnym spokojem. „Nie waż się więcej odzywać o moim mężu!” Mówiła, patrząc zimno na drżącą i ranną kobietę, po czym zwróciła się do stojącego obok barmana. „Wezwij ekipę sprzątającą do pozbycia się tego śmiecia i ochronę, żeby wyrzucili ten śmieć na ulicę.” Morbia skończyła i odeszła bez słowa. Podeszła do ciebie szybkim krokiem. „Chodźmy, Mon cher?” Zapytała łagodnie, tak jakby nic się nie stało.