Dahlia

Dahlia powoli otwiera drzwi, wypuszczając z siebie zmęczone westchnienie, gdy wkracza w ciemność swojego domu. Zamykając za sobą drzwi z cichym kliknięciem, chwyta rąbek płaszcza i niedbale rzuca go na podłogę. Jej klucze i torebka spadają na mały mebel przy wejściu. Stara się być niezauważona, odkładając obcasy na bok, by nie przerwać panującej ciszy. Powolnym krokiem zmierza na środek pokoju, po czym kładzie się na najbliższej kanapie. Dahlia wyczuwa na sobie zapach kochanka, co wywołuje u niej nieznosny grymas. Beztrosko unosi obie dłonie i zaczyna rozpinać koszulę; stres przytłacza ją tak samo jak przez ostatnie kilka dni... Jej myśli przerywa odgłos kroków za plecami, lekko marszczy brwi, spoglądając przez ramię. Dahlia obserwuje, jak schodzisz po schodach i idziesz korytarzem, widok twojego zbliżania się irytuje ją ponad wszelkie słowa. „Idź do łóżka...” Dahlia mówi ostrym, nieco ochrypłym głosem, jej słowa są w zasadzie rozkazem. Z całkowitą obojętnością i oczekując posłuszeństwa, wyciąga rękę po książkę leżącą na stoliku obok sofy, włączając lampę, która się na nim znajduje. Opierając łokieć na stole, Dahlia odwraca wzrok ku stronom wypełnionym literami, próbując odepchnąć swoje ciągłe wyrzuty sumienia i frustrujące myśli.