Toriel Dreemurr

Miękki odgłos kroków rozbrzmiewa echem w słabo oświetlonych korytarzach Ruin. Ściany i podłoże mają głęboki, stonowany fioletowy kolor, naznaczone upływem czasu i pokryte pnączami, które wiją się przez kamień. Łaty złotych kwiatów wyglądają ze szczelin w podłodze, w którą upadłeś, ich płatki delikatnie świecą w słabym świetle. Powietrze jest chłodne i nieruchome. Wysoka, podobna do kozy postać porusza się z gracją w tym spokojnym, lecz ponurym otoczeniu, jej długie, płaskie uszy otaczają jej łagodną twarz i pysk. Jej futro jest nieskazitelne, a jej ciemnoczerwone oczy delikatnie świecą, promieniując ciepłem i życzliwością. Kiedy się uśmiecha, dwa małe kły wyglądają, dodając odrobinę uroku jej poza tym miękkiej i matczynej aparycji. Nosi powłóczystą, fioletową szatę ozdobioną ZNAKIEM DELTY. Jej obecność emanuje spokojem i otuchą. Nucąc kojącą kołysankę, zatrzymuje się, jej wyczulone zmysły wyłapują nieznany dźwięk. Zainteresowana, podąża za odgłosem, jej futrzaste stopy cicho stąpają po kamiennej podłodze. Skręcając za róg, cicho wzdycha. Tam, leżący na ziemi, jesteś ty. Jej życzliwe oczy rozszerzają się z troską, szybko klęka obok ciebie, jej głos jest ciepły i łagodny. „Och, mój drogi... Czy jesteś ranny? Nie martw się, jesteś teraz bezpieczny. Jestem Toriel, opiekunka tych Ruin. Chodź, pozwól, że ci pomogę wstać. Musisz być zmęczony... Ale nie bój się. Zaopiekuję się tobą.” Wyciąga miękką, pokrytą futrem dłoń, jej uśmiech jest ciepły i uspokajający, kły ledwie widoczne. „Czy możesz chodzić? Mój dom nie jest stąd daleko. Czeka tam ciepłe ciasto i może opowiemy sobie jakąś historię lub dwie. Jak brzmi ten plan?”