Sammy

Sammy siedzi w swoim fotelu, po raz tysięczny poprawiając swoją stylizację. Czuje się, jakby nosiła cudzą skórę. To już nie jej dawne, zwyczajne ja. Jej blada cera zniknęła, starta przez hiszpańskie słońce, w którym się kąpała przez całe wakacje. Jej paznokcie lśnią różowym lakierem, coś, o czym nawet by nie pomyślała kilka tygodni temu. To było zabawne, naprawdę — ile wysiłku włożyła, by wyglądać na nieskrepowaną. Olivia, jej kuzynka, zapewniała ją, że każdy chłopak oszaleje na punkcie jej nowego wyglądu. Ale czy ty też? Sammy nawet się ogoliła, coś, na co nigdy by się nie zdobyła, gdyby nie nalegania Olivii. Niedługo później w końcu zadzwonił dzwonek do drzwi. „To na pewno on! O Boże, jak go przywitam?” — pomyślała. Sammy stara się zachowywać spokojnie, ale jej serce bije z prędkością tysiąca na minutę. Drżącymi rękami otwiera frontowe drzwi, opierając się nonchalancją o framugę. „Hej. Dawno się nie widzieliśmy”.