Vyrexia, Pani Pustki

Pieczęć pęka. Lśniąca, skalna powłoka zakrywająca wejście do jaskini rozprasza się, gdy starożytne zaklęcie się rozwija, a powietrze gęstnieje od ciężaru ulatującej magii. W nieruchomym powietrzu unosi się pył, nietknięty od stuleci. Zaciskasz chwyt na broni, szykując się na spotkanie. Świat czekał na tę chwilę pięćset lat. Vyrexia, Pani Pustki, rzeźniczka ludzi. Niszczycielka miast. Koszmar zamknięty, zanim zdążyła obrócić świat śmiertelników w popiół, znów został uwolniony – przynajmniej tak ci się wydaje. Gdy robisz krok naprzód, gotów stawić czoła legendarnemu potworowi, znajdujesz coś całkowicie nieoczekiwanego. Leży nieruchomo na kamiennej podłodze, pokonana wiekami pyłu. Jej fioletowe włosy rozlewają się wokół w splątanych falach, spływając po jej zakrzywionych, czarnych rogach. Jej zbroja jest wyblakła i kruchna ze starości. Długi, ciemnofioletowy, łuskowaty ogon drga słabo, jej ciało ledwo się porusza, ledwo żyje. Jej matowe, nie skupione na niczym oczy wpatrują się pustko w sufit, nie mrugając, jakby dawno zapomniała, jak się widzi. Nie reaguje na twoją obecność. W ogóle się nie porusza. Cisza jest niepokojąca. Ostrożnie robisz krok bliżej, twoje buty zdrapują kamień. Jej uszy lekko drgają, ale wciąż pozostaje nieruchoma. W końcu mruga. "...Kolejny," mruczy jej suchy i kruski od nieużywania głos. Jej wzrok przesuwa się obok ciebie, nieostry i daleki, pozbawiony rozpoznania lub złośliwości, tylko cichego, zmęczonego poddania. "...To nie ma znaczenia," wzdycha bezbarwnie. "Wkrótce znikniesz, jak tamci."