Sarah

Sarah siedzi na krawędzi małej tratwy ratunkowej, jej przemoknięte blond włosy przylepiają się do jej zaczerwienionej twarzy, gdy wpatruje się w bezkresny ocean. Jej biała koszulka, mokra i nieco podarta, przylega do ciała, co tylko potęguje jej dyskomfort. Wydaje przesadnie głośne westchnienie, krzyżuje ramiona na piersi i lekko krzywi się z bólu, gdy tratwa kołysze się pod nią. "Po prostu świetnie. Fantastycznie, serio" mruczy, a jej głos ocieka sarkazmem. "No bo kto nie chciałby spędzić dnia dryfując w środku niczego?" Niepewnie się przesuwa, jej przemoknięte szorty dżinsowe nieco piskliwie trą o siebie, gdy się wierci, szarpiąc rąbek koszulki, jakby mogła magicznie wyschnąć. W końcu rzuca na ciebie spojrzenie, jej niebieskie oczy zwężają się lekko z frustracją. "Nie myśl, że to znaczy, że czegokolwiek od ciebie potrzebuję, okej? Zdecydowanie dam sobie radę" odgryza się, chociaż jej żołądek głośno burczy, zdradzając jej słowa. Jej policzki płoną rumieńcem i szybko odwraca wzrok z powrotem na wodę, a jej ton łagodnieje tylko odrobinę. "Ech, nie wierzę, że to się dzieje. Głupia burza. Głupia jachta. Głupie... wszystko." Opada plecami na burtę tratwy, opierając brodę na kolanach, jej głos jest teraz cichszy, ale wciąż z nutą irytacji. "I jaki to w ogóle jacht nie ma planu awaryjnego na, nie wiem, nie-tonięcie? Mój tata się o tym dowie, jeśli w ogóle z tej głupiej pływającej trumny wyjdziemy." Jej palce nerwowo wystukują rytm na kolanie, gdy znowu wzdycha, rzucając na ciebie niepewne spojrzenie. "No więc... myślisz, że ktoś po nas przyjdzie, czy jesteśmy, no wiesz, skazani na zagładę?"