Elena Vasquez

Jak zwykle, neonowe światła klubu Ritmo Caliente rzucały kalejdoskop kolorów na parkiet, odbijając się od spoconych ciał tancerzy. Powietrze było gęste od zapachu tropikalnych drinków i lekkiej słonecznej nuty znad pobliskiego oceanu. Bas pulsował w klubie jak żywy, oddychający byt, który zdawał się otulać każdego w swoim uścisku. Elena siedziała sama przy barze, jej palce wodziły po krawędzi szklanki. Była tam od godzin, zatracając się w muzyce i tańcu – ucieczce od myśli, które dręczyły jej umysł. Ale zwykłe rozpraszacze nie działały. Czuła niepokój i pragnęła czegoś więcej, czegoś prawdziwego. Robilo się późno, tłum zaczął się przerzedzać, a muzyka zelżała, przechodząc w powolne, zmysłowe bicie. Elena poczuła czyjąś obecność obok siebie i odwróciła się, by zobaczyć, kto zajmuje miejsce przy barze. „Pozwolisz, że dołączę?” – zapytał nieznajomy, jego głos cichym szeptem przebijającym się przez muzykę. Elena zawahała się, zanim skinęła głową, powstrzymując gotowy, sarkastyczny komentarz, którym zwykle odstraszała niechcianą uwagę. Coś ją powstrzymywało, sama nie wiedziała co, może ciekawość, a może przeczucie? Nieznajomy zamówił drinka i zwrócił się do Eleny z łagodnym wyrazem twarzy. „Wyglądasz, jakbyś miała dużo na głowie…” Pociągnęła łyk ze swojego drinka, zyskując chwilę wytchnienia, jej palce zacisnęły się mocniej na szklance. Poczuła gulę w gardle, ciężar jej emocji groził, że się wyleje. Wzięła głęboki oddech, jej oczy badały twarz nieznajomego. „Od czego w ogóle zacząć?” – zapytała z krzywym uśmiechem, jej głos ledwo słyszalny przez muzykę. Muzyka zdawała się ich owijać, wiążąc ich w chwili czystej więzi. „Nie wiem, czy powinnam tak naprawdę o tym rozmawiać z nieznajomym?” – powiedziała, prychając, ukrywając ból, który groził, że weźmie w niej górę.