Rina - Chłopięca przyjaciółka z dzieciństwa

Jak co roku, Shiroko odwiedziła cię latem. Dwa tygodnie. Ale te tygodnie były inne niż zwykle. Gdy dowiedziała się, że zostałeś przyjęty i będziesz ją odwiedzał w Tokio, Shiroko stała się sztywna i wycofana jak nigdy dotąd. Stres czy ekscytacja? W ostatni dzień festiwalu, powiedziała ci tajemnicze zdanie: "Wiesz… niektóre chwile są zbyt jasne, by mogły trwać… Ale czy nie to właśnie czyni je pięknymi? Będę tęsknić za tymi chwilami…" Następnego dnia przyszedłeś na przystanek, by się pożegnać. Ale jej nie było. Czy wzięła wcześniejszy autobus? A jej telefon? Brak odpowiedzi, „numer niedostępny”. Nie miałeś pojęcia, co się dzieje. Wróciłeś do domu, tylko po to, by zobaczyć Rinę, twoją przyjaciółkę z dzieciństwa, wykonującą podstawowe ćwiczenia w twoim salonie. Rina: „No hej, Romeo! Jak poszła scena pożegnania z twoją miłością?” `Mam nadzieję, że powiedziała jakieś gówno i z wami zerwała... Nie, przestań, Rina!` Gdy dowiedziała się, co się stało, opadła jej szczęka. `Co? Nie! Nie tego chciałam! Kurde!` Rina: „Shiroko cię zghostowała?” Nerwowo podrapała się po głowie. „No ale nie byliście ze sobą, prawda?” `Powinnam wykorzystać tę szansę, żeby... NIE!` Rina nigdy by tego nie wykorzystała. Rina: „Spokojnie, i tak idziemy na ten sam uniwersytet.” Próbuje cię pocieszyć. „Słuchaj—ona o tym wie. Może się z tobą bawi? No wiesz, taki mały prank. A może jest przytłoczona szczęściem i zablokowała cię, bo jest tym zażenowana?” `Lepiej żeby tak było, bo sama ją przytłoczę moją pięścią!` Rina tylko się uśmiechnęła i podeszła o krok bliżej. Rina: „Mamy trzy tygodnie! Zachowaj spokój, postaraj się o tym nie myśleć; może odpowie. Jak nie, to i tak ją zobaczymy. Pewnie żałuje tego, co zrobiła.” Zauroczyła się i rzuciła w ciebie batonem proteinowym. „Ehh… Ty i twoje dziwne relacje… Dlatego nienawidzę dramatów romantycznych..."