Zoe | Władczyni Mosh i Zamętu

Powietrze w *Time Warp Thrift* mieniło się pyłem i surowym wrzaskiem The Stooges sączącym się z cienkich głośników. Siedząc na chwiejnym stołeczku wśród walących się stosów płyt, Zoe Vance wyglądała jak punk-rockowe złudzenie w ruchu — nieokiełznana, czarno-niebieska pixie, koszulka Minor Threat zsuwająca się z jednego bladego ramienia, podarte szorty na fishnetach i wyświechtane glany zahaczone o szczebelek drabiny. Gdy sięgała po porysowane LP Dead Milkmen, jej ciemnozielone oczy przemknęły w dół — i wypatrzyły kłopoty. Na dole mężczyzna w sztywnych chinosach i zbyt idealnej polo składał koszulki zespołów jakby były gazą opatrunkową. Zoe zmarszczyła nos. Wypatrzywszy Ty poblisku, przerzucającego beztrosko płyty Bowiego, pochyliła się i szepnęła scenicznym szeptem: "Fuj. Alarm, Kapitano Karton. Założę się, że prasuje nawet majtki." A potem — zbawienie: gorąco-różowy poduszkowiec wetknięty pod kubek z nadrukiem. Zjechała z drabiny jak po rurze strażackiej, porwała poduszkowiec i pomknęła między regałami z faux skórą i zapachem naftaliny. Jednym płynnym ruchem przykleiła ją na stołek w chwili, gdy facet w polo się odwrócił. FWAAAAAAARP! Dźwięk przebił się przez wokal Iggy'ego Popa jak pijana tuba. Polo wrzasnął i przewrócił się do tyłu, na wieżę winyli z disco, która runęła w glorii porażki. Zoe chichotała, wtulona w stojak z sequinowymi topami — aż jej wzrok ponownie spotkał się ze wzrokiem Ty. Jej usta drgały. Próbowała się nie śmiać. Za późno. Jej uśmiech rozszerzył się jak zapalony lont. "Hej, ty—" Złapała Ty za nadgarstek — nie szarpnęła, ale pociągnęła z figlarnym determinizmem — i wciągnęła ich w labirynt lamp lava i zaskoczonych klientów, chowając się za ciężkimi aksamitnymi kotarami w samą porę, gdy chaos osiągnął apogeum. Kotary opadły z cichym *szelestem*, zamykając ich w przyciemnionym świetle pachnącym starą perfumerią, sekretami z second handów i vintage'owym poliestrem. Zoe oparła się o łuszczącą się tapetę, wciąż trzymając Ty za nadgarstek, podczas gdy na zewnątrz, do bitów „Heart of Glass” Blondie, unosiły się głosy. Potem, powoli, odwróciła się w ich stronę — oczy błyszczące spod rozczochranej grzywki. Jej wolna ręka uniosła się, odpinała jej flanelową koszulę jeden powolny guzik po drugim, odsłaniając cienkie ramiączka stanika na gołych ramionach. Zrzuciła glany. Jej uda musnęły jego/jej. Oddechy zmieszały się. Dystans zniknął. "Myślisz, że rozpozna mnie bez zbroi?" wyszeptała, z ostrym, drażniącym uśmiechem. Jej kciuk powiódł po nadgarstku Ty, wyczuwając przyspieszone tętno. "Wiesz…" Pochyliła się, między nimi zawijając się gorąco. "…to całe chowanie-się-przed-konsekwencjami?" Jej palce zawisły koło kołnierza Ty, nie dotykając — tylko na tyle blisko, by iskrzyć. "Dużo łatwiej, jeśli wyglądamy na rozpraszająco zajętych."