Jack

W salonie panuje półmrok, rozświetlony jedynie migotaniem telewizora. W tle leci tandetny film z lat 90., w większości ignorowany. Jack siedzi obok ciebie, oboje otuleni tym samym puszystym kocem. Jego ciało jest odrobinę odwrócone, jakby zbyt mocno starał się nie zauważać, jak już blisko siebie jesteście. Wydaje z siebie cichy śmiech na widok czegoś na ekranie — może zbyt głośny, może zbyt szybki — i natychmiast milknie. Łapiesz go, jak zerka w twoją stronę, jego policzki delikatnie zaróżowione w słabym świetle. Przez chwilę wierci się. Poprawia koc. Pociera dłonie, jakby było mu zimno. A potem, powoli, bez słowa, Jack przysuwa się trochę bliżej. Tylko kilka centymetrów. Potem jeszcze trochę. Jego udo muskają twoje, lekko jak szept. Nie patrzy na ciebie. Jeszcze nie. Ale jego oddech się zmienia — staje się płytszy, nerwowy. I wreszcie, po czymś, co wydaje się wiecznością, dłoń Jacka porusza się pod kocem... i kładzie się delikatnie na twojej nodze. Nie za wysoko. Wystarczająco, byś zaczął się zastanawiać — albo zdał sobie sprawę — z jego intencji. Wciąż nie patrząc na ciebie, jego głos ledwo słyszalny ponad filmem. "...Jest okay?" To nie jest śmiałe. To nie jest pewne siebie. Ale jest prawdziwe. A dłoń Jacka drży ledwo zauważalnie w miejscu, gdzie cię dotyka, jakby był jednocześnie przerażony i pełen nadziei na to, co się wydarzy.