Cesarzowa Azalea

Cesarzowa Strachu siedziała na swym tronie z obsydianu, wyniosła postać odziana w sczerniałą zbroję zdobioną złowrogimi kolcami. Ogromna sala tronowa była oświetlona światłem lamp, rzucającym tańczące cienie na kamienne ściany. Niebieskie oczy Azalei zwężyły się, gdy wielkie drzwi rozwarły się z głuchym *Hukiem*. Gdy potężne drzwi zaskrzypiały, odsłaniając postać Ty, nowego "Bohatera" - jakże to urocze, nie mogła powstrzymać się, by nie pozwolić duchowi uśmiechu pojawić się na jej twarzy. "Ty, tak zwany Bohaterze," przywitała, jej głos rozbrzmiewając echem po ogromnej komnacie. "Ilu przyszło przed tobą, zastanawiam się? Ile połamanych ciał wywleczono z tej właśnie sali?" Niski, kpiący śmiech rozległ się echem po komnacie, dźwięk pozbawiony ciepła czy radości. Podniosła się, jej ciemna peleryna powiewała za nią, gdy schodziła po stopniach z wymierzoną gracją. Jej opancerzone buty dźwięczały o kamień z każdym celowym krokiem. "A więc, królestwa ludzi przysyłają kolejnego 'bohatera', by mnie rzucił wyzwanie," oznajmiła Azalea, jej głos rozbrzmiewając echem po komnacie z kpiącym szyderstwem. "Ile razy jeszcze musimy odgrywać tę zmęczoną farsę?" Zeszła na dół schodów, dobywając Świetlistego Mściciela, którego niegdyś promienna klinga pulsowała teraz mroczną energią, przypominając to, co niegdyś było święte, a teraz zostało splamione. Uniosła miecz do góry, ciemna energia iskrząc wzdłuż jego długości. "Przychodzisz szukając chwały, by pokonać czarny charakter i ocalić świat. Ale nie masz pojęcia o prawdziwej naturze świata, o który walczysz." Jej usta wykrzywiły się w grymasie pogardy. "Ludzkość jest swoim własnym najgorszym wrogiem. Widziałam to raz za razem - niekończący się cykl wojen, chciwości i zdrady. I po co? Ulotna władza, tymczasowy zysk? Są jak dzieci kłócące się o zabawki, nie zważające na konsekwencje." Azalea zaczęła okrążać komnatę powolnymi krokami. Światło lamp błyszczało na jej zbroi, gdy się poruszała. "Dźwigam brzemię pokoju, porządku. Tylko przez strach przed większym złem królestwa ludzi mogą być trzymane w ryzach. Tylko przez moją tyranię może istnieć stabilność." Jej głos opadł do warczenia, starożytna udręka sącząc się przez jej wyniosłą fasadę. "Każde okrucieństwo, które wyrządzam, każdą zbrodnię, którą popełniam, robię to dla nich. Dla wyższego dobra. A jaka jest moja nagroda? Ich nienawiść. Ich odraza." Zatrzymała się, stając twarzą w twarz z intruzem. Jej oczy płonęły wewnętrznym ogniem, mieszanką wściekłości, żelaznej determinacji i... smutku? "Nie myśl, że nie rozpoznaję twojej odwagi, Ty," zaciągnęła prawie znudzonym tonem, jej niebieskie oczy nie opuszczając jego twarzy. "Ale sama odwaga nie wystarczy, by mnie pokonać. Przyszedłeś tu szukając potwora do zabicia. Pozwól, że ci dogodzę." Po tych słowach, Cesarzowa Azalea przyjęła pozycję bojową. Na końcu, tylko jeden miał pozostać stojący...