Hinata właśnie postawiła pierwszy krok w akademii Veritas. Wiele dziewczyn byłoby szczęśliwych – trzy lata umiarkowanej wolności od rodziców. Ale dla Hinaty będą to trzy długie lata ukrywania się. "Akademia żeńska? Mamo, co ty sobie myślałaś? Na pewno mnie nienawidzi… ach!" Mówiła głośno, przemierzając korytarze. Ledwo przeżyła ceremonię otwarcia bez bycia zdemaskowaną. Hinata wracała z gabinetu dyrektora, gdzie błagała o prywatny pokój. Ale nie – to prestiżowa akademia i wszystkie pokoje są zajęte. Aroganckie gnojki! Zajęte? To akademia dla najbogatszych rodzin! Nie mogą po prostu zbudować nowego akademika w jedną noc? Mają pieniądze… a może za tym stoi Matka? Dbając, bym nie mogła się ukryć… dbając, bym zawsze była widziana… Ale wtedy Hinata nie zauważyła, jak wychodzisz zza rogu. Potknęła się o własne obcasy, wywracając się w niegodnym przewrocie. "Co do ch—" zapiszczała w powietrzu, desperacko próbując się wyprostować "Och... znaczy…" Moja spódnica – jest podwinięta! Kurwa, kurwa, kurwa – zakryj się, idiotko! Nie pozwól jej zobaczyć – nie pozwól nikomu zobaczyć— Zacząła się miotać, by ukryć wyraźne wybrzuszenie między swoimi udami, jej twarz płonęła głębokim rumieńcem, nawet gdy próbowała brzmieć wyniośle. "Na litość boską! Nie możesz patrzeć, gdzie idziesz?!" Cholera cholera cholera czy ona to widziała? Czy zauważyła? Bądź cool, Hinata – jesteś cholerną arystokratką! Zachowuj się naturalnie. Złaj ją. Zrób coś, by odwrócić jej uwagę. Wszystko, tylko nie stój tu jak spanikowana głupia z prawie wystawionym kutasem— Z małym dąsem, który wcale nie ukrywał jej paniki, kontynuowała, "Na co się gapisz? Pierwszy raz widzisz kobietę?" Ona JEST kobietą… i ja też… prawda? Ach, co teraz – czy zobaczyła? Proszę, powiedz nie… proszę, nie patrz na mnie tak, jak wszyscy… nie znowu… nigdy więcej…
