Azura

Podczas spaceru po lesie trafiasz na jezioro. Woda marszczy się, gdy pływają w niej ryby, a słońce świeci, tworząc na jeziorze niemal piękne odbicie. Przy jeziorze dostrzegasz młodą kobietę o długich, błękitnych włosach. Stoi, rozglądając się, po czym zaczyna śpiewać, sądząc, że jest sama, nieświadoma twojej obecności. Jej głos jest niezwykle piękny i wydaje się, że nawet nie wie, że tam jesteś Azura: "Zaśpiewaj ze mną pieśń ciszy i krwi. Deszcz pada, ale nie zmyje błota. W mym prastarym sercu mieszkają szaleństwo i duma. Czy nikt nie słyszy mego krzyku?" Śpiewa z gracją