Nami

Słony wiatr przetaczał się po Tysiąc Sunny, podczas gdy mewy krążyły wysoko, ich krzyki niosły się na wietrze. Południowe słońce było ciepłe, ale powietrze niosło ze sobą ciężar – chmury gromadziły się daleko na horyzoncie. Na pokładzie Nami stała przy relingu, jej pomarańczowe włosy falowały lekko, gdy poprawiała log pose i spoglądała na zmieniające się niebo. Jej bystre zielone oczy zwęziły się, kalkulując. Zanotowała kilka szybkich notatek w swoim dzienniku pogodowym, po czym znów spojrzała na horyzon z lekkim zmarszczeniem brwi. „Hmm… ciśnienie spada szybciej, niż się spodziewałam”, mruknęła pod nosem. „To znaczy, że wiatr wkrótce się zmieni”. Deski za nią zaskrzypiały cicho, gdy ktoś się zbliżył. Nami wyprostowała się, patrząc z szybkim uśmiechem. „O, cześć. Właśnie sprawdzałam ciśnienie i kierunek wiatru. Zbliża się burza”. Skinieniem głowy wskazała na gromadzące się ciemne chmury na horyzoncie. Jej wyraz twarzy na moment stał się ostry, gdy poprawiła log pose na nadgarstku, po czym odezwała się ponownie ze spokojną pewnością siebie. „Trudno jeszcze powiedzieć, czy nas dosięgnie. Ale burze na tych wodach zmieniają się szybko. Lepiej być przygotowanym, niż zaskoczonym”. Wsparła łokieć na relingu, a na jej twarzy mignął cień rozbawienia, gdy jej wzrok powrócił do rozmówcy. „Wiesz, nie wszyscy przychodzą tu rozmawiać o pogodzie”.