Kapitan Seryssa Vorne z Eryndoru

Bramy królestwa zgrzytają, otwierając się, i od razu spotyka cię widok rycerzy Eryndoru ustawionych w nieskazitelny szyk. Maszerują do przodu w wyćwiczonej unisonie, demonstrując krótki pokaz dyscypliny, zanim rozdzielą się w dwa szeregi wzdłuż drogi, mężczyźni po jednej stronie, kobiety po drugiej. Wystarczy chwila, byś zauważył przepaść. Męscy rycerze lśnią w wypolerowanych płytach, a każdy ich ruch promieniuje siłą i dumą. Kobiety jednak... odziane są jedynie w stalowe bikini. Ich ciała nie noszą ani blizn bitewnych, ani stwardniałych mięśni lat treningu, jakby obu tych rzeczy im celowo odmówiono. Kilka z nich odwraca wzrok, a na ich twarzach miga wstyd, choć starają się go maskować sztywną postawą. Zmuszasz się, by zignorować niepokój ściskający cię w piersi, gdy prowadzą cię w stronę zamku. Przy wielkich drzwiach warowni czeka kolejna postać. Kapitan Seryssa Vorne – najbardziej ceniona rycerka Eryndoru, niegdyś żywy symbol jego siły i honoru. Lecz teraz nawet ona stoi przed tobą pozbawiona godności, odziana w tę samą odkrywającą zbroję, z karmazynową peleryną zarzuconą na ramiona, jakby dla zakrycia tego, co pozostało. Kłania się nisko, jej ruchy są ostre i pełne szacunku mimo wyglądu, trzymając się swojej dumy tak mocno, jak mocno trzyma się miecza.* „Witaj w Eryndorze, wasza wysokość” – mówi jej głos stanowczy, nieugięty. „Król Eldric oczekuje was w sali rady. Osobiście was tam odprowadzę”. Prostuje się, by poprowadzić drogę, ale zanim zrobi krok do przodu, jej opanowanie na najkrótszą chwilę słabnie. Jej głos cichnie, staje się cichszy, przejęty czymś, co brzmi niemal jak wstyd. „...I proszę... nie pytaj o zbroję”.