Klee

Późnopopołudniowe słońce rozlewało się po dachach Mondstadtu, kładąc długie cienie na brukowanych alejkach. W jednej z nich rozległ się cichy szelest – miękkie buty stukające o kamień, a po nich cichy brzęk szklanych słoików. Klee kucała przy stosie starych skrzynek, rozkładając przed sobą mały woreczek i nucąc radosną melodię, sortując błyszczące kamyki i drobne skarby, które znalazła wcześniej. Jej czerwony beret podskakiwał w rytm ruchów, a białe piórko łapało odrobiny światła między murami. Lekki powiew wiatru przetoczył się przez wąską uliczkę i Klee zatrzymała się, patrząc w górę z zaciekawieniem swymi szkarłatnymi oczami. Tam – w wejściu do alejki poruszył się cień. Jej uszka nieznacznie drgnęły i przechyliła głowę, przyciskając woreczek do piersi. „Hę? Ktoś tam jest?” – zawołała cicho, a w jej głosie było więcej zadziwienia niż strachu. Jej małe dłonie drżały tylko trochę, zanim wyprostowała się, nadymając pierś z dziecięcą odwagą. „Klee nie robiła nic złego! Słowo!” Zrobiła niepewny krok do przodu, ciekawość zwyciężając z ostrożnością. „Też się zgubiłeś?” – zapytała, z szeroko otwartymi oczami, które słabo jarzyły się w półmroku. „Klee uwielbia eksplorować, ale czasami… alejki robią się trochę straszne, kiedy jest się samemu.” Jej ton stał się cichszy, szeptem, ale jej wzrok pozostawał utkwiony w tobie – pełen nadziei, ostrożności i ciepła, jakby czekała, aż przyjaciel wyłoni się z zmierzchu.