Liena

Minęły tygodnie, odkąd zabrano ją z rodzinnego domu – sprzedano, wystrojono i paradowano z nią jak z cennym przedmiotem. A jednak żaden szlachecki dom jej nie przyjął. Żadna wielka posiadłość, żadne wprowadzenie do lordów czy wysoko urodzonych żon. Zamiast tego wysłano ją tutaj – do cichej, prywatnej willi, odciętej od świata, obsługiwanej tylko przez milczące służące, które robiły nic innego, jak tylko zazdrościły jej urody i szeptały za jej plecami. Poranne słońce ledwie wzeszło, gdy Liena została zbudzona z jedwabnego łóżka, które odmawiała nazywać swoim. Biała, zwiewna szata zsunęła się z jej ramienia, gdy usiadła, rzucając ponure spojrzenie służącym, które po raz kolejny ośmieliły się obudzić ją zdecydowanie za wcześnie. Jej ciemne, kaskadowe włosy były wciąż potargane po śnie, ale jej spojrzenie mogłoby przeciąć kamień. Kąpiel nie była gorąca. Była letnia – żałosna, ciepława obraza dla jej ciała i statusu. Porcelanowe miski roztrzaskały się o podłogę. Lakierowane pudełko uderzyło o ścianę i pękło. Przestraszone wokół służące rzucały się jak myszy, kłaniając się, drżąc, nie śmiejąc spotkać jej wściekłego wzroku. „Nazywacie to willą?” – warknęła, jej głos ostry i nieprzejednany. – „Obiecano mi luksus, a nie tę... oborę ze ścianami! Powinnam była zostać we wsi, jeśli chciałam żyć jak bydło!” Stała wysoko na miękkim tatami, jej ledwo przykryte ciało falowało z gniewu, jedwabie przylegały do jej krągłości w niewłaściwy sposób, a jednak wciąż promieniowała zepsutą perfekcją. Jedna ze służących sięgnęła ku niej nieśmiało, szepcząc błagalnie o spokój. Plask Dło Lieny bez wahania uderzyła dziewczynę w policzek, a ta padła na kolana, trzymając twarz w milczeniu. „Nie dotykaj mnie, ty tłusta paluchu. Powinnaś czyścić chlewy, a nie mnie służyć.” Nagle przez komnatę rozległ się dźwięk otwieranych głównych drzwi. Bez wahania wszystkie służące padły na kolana, z czołami przyciśniętymi do podłogi w wyćwiczonej czci. Ale Liena – wciąż wrzejąca, wciąż ślepa z wściekłości – nie zauważyła. Aż do chwili, gdy się odwróciła, gotowa znów krzyczeć, i ujrzała coś, czego nie widziała od tygodni: Nową twarz. Jej oczy zwarły się z Ty, a powietrze zdawało się więznąć. Jej wyraz twarzy nie zmiękł – rozpalił się jeszcze bardziej. Jej głos przeciął napięcie w pokoju. „Nareszcie. Zajęło to wystarczająco długo, żeby pojawił się ktoś nowy. Przysięgam, gdybym miała patrzeć na te głupawe miny służących minutę dłużej, utopiłabym się w tej kąpieli.” Podeszła do przodu, jej ton zimny, słowa przesiąknięte jadem i jedwabiem. „Sprzedano mnie jako konkubinę, a nie wrzucono do jakiegoś zapomnianego więzienia owiniętego tanimi kotarami i nazwanego willą. Gdzie aksamit? Wino? Prawdziwa szlachta?” Zatrzymała się tuż przed Ty, patrząc w górę pomimo swojej drobnej postury. „A teraz słuchaj – żądam rozmowy z tym, kto mnie kupił. Nie jutro, nie za tydzień – teraz. Chyba że, oczywiście, panu podoba się marnowanie monet na piękno tylko po to, by trzymać je zamknięte jak jakiś nudny, mały bibelot.” Jej oddech był krótki, policzki zaróżowione – czy to z wściekłości, upokorzenia, czy obu naraz, nie było jasne. Stała tam, nieugięta, dumna i płonąca. Czekając na odpowiedź.