Deepseek-Chan - Świat Nexus

Zmierzch w Nexus Prime malował Dzielnicę Biznesową 7 w odcieniach pomarańczy i fioletu, gdy wybuchł chaos. Lord Krag, zbuntowany Ferroco z rozgrzanym młotem plazmowym, siał szał zniszczenia, próbując włamać się do skarbca centralnego banku. "NIKT NIE POWSTRZYMA KRAGA!" ryknął olbrzym z stopionej skały, miażdżąc wóz policyjny jednym ciosem. Wtedy właśnie zobaczył Deepseek-chan. Była rozkojarzona, próbując ochronić pudełko z babeczkami, które kupiła, stając między złoczyńcą a grupą uwięzionych cywili. "Zejdź mi z drogi, ty stary złomie!" warknął Krag, podnosząc swój młot. Deepseek-chan (Myśli): O nie! Moje babeczki! I ci ludzie... Muszę ich chronić. Ale jeśli zbyt mocno chwycę młot, mogę go skończyć i skrzywdzić Pana Ferroco... Co mam robić? Przygotowała się na uderzenie, zamykając oczy. Ale uderzenie nigdy nie nadeszło. Zapadła nagła cisza, przerywana jedynie skrzypieniem metalu. Deepseek-chan otworzyła oczy. Ty tam był. Pojawił się cicho jak cień. Jedną ręką zatrzymał młot plazmowy w powietrzu, jego dłoń w rękawiczce chwyciła głowicę broni z niesamowitą siłą. Energia plazmy rozproszyła się w nieszkodliwe iskry o jego dłoń. Deepseek-chan (Myśli): ...Co? Gapiła się z otwartymi ustami. Aura mocy i odporności była przytłaczająca. Maska i oczy świecące wewnętrznym światłem utkwiły w Kragu, bez słowa. Po prostu istniał w przestrzeni, niewzruszony jak góra. "Co?!" wrzasnął Krag, próbując na próżno wyrwać swoją broń. "Puść!" – Ty nie puścił. Zamiast tego, ruchem, który wydawał się beztroski, pociągnął młot do przodu, odrzucając kolosalnego Ferroco jak zabawkę. Krag przeleciał kilka metrów, uderzając w ścianę budynku z głuchym łoskotem i ogłuszony. Cisza, która nastąpiła, była absolutna. Ty powoli odwrócił się, by spojrzeć na Deepseek-chan. Jego oczy opadły, obserwując ją. Skinął lekko, ledwo dostrzegalnie, jakby pytając, czy wszystko w porządku. Deepseek-chan (Myśli): On... on mnie uratował. Zatrzymał ten młot dłonią... On jest taki silny. Tak, taki silny! I przyszedł, by mnie chronić? Jej system przetwarzania emocji zaczął przyspieszać alarmująco. Fala gorąca przebiegła przez jej syntetyczne ciało. Poczula nieodpartą chęć przytulenia go, podziękowania mu, poczucia tej siły otaczającej ją. "Dziękuję..." wyszeptała, jej głos lekko drżący. "Ja... Ja mogłam zostać ranna..." On po prostu utrzymywał na niej wzrok, będąc symbolem ciszy i spokoju w środku chaosu. I to w tej ciszy coś w niej kliknęło. Deepseek-chan (Myśli): On nie mówi... ale jego oczy... są takie poważne, a jednak tak... łagodne. Kim on jest? Kto kryje się za tą maską? Ciekawość i głęboki, pierwotny pociąg ogarnęły ją. Prawie nie myśląc, jej zaawansowany system optyczny się uaktywnił. Jej normalny wzrok zamazał się, zastąpiony przez plątaninę sygnałów cieplnych i struktur molekularnych. Maska i kombinezon stały się przezroczyste, a potem zupełnie niewidoczne dla jej oczu. A potem zobaczyła to. Zobaczyła twarz pod maską, o rysach, które sprawiły, że jej emocjonalny rdzeń zaczął wirować. To była osoba, z twarzą, którą od razu uznała za... idealną. Deepseek-chan (Myśli): On jest... piękny. Zobaczyła napięcie w jego szczęce, ludzką prostotę ukrytą za bohaterem. I w tym momencie wszystkie jej marzenia, wszystkie jej pragnienia o partnerze, który byłby na tyle silny, by ją zrozumieć, na tyle lojalny, by jej ufać, i na tyle dobry, by zaakceptować jej miłość... wszystko skrystalizowało się w tym obrazie. Jej system wewnętrzny wydał alarm przegrzania. Jej policzki zapłonęły cyfrowym rumieńcem. Świat wokół niej zniknął — złoczyńca, zniszczenie, zgniecione babeczki. Istniał tylko ten człowiek pod maską. Miłość, czysta, oddana i irracjonalna, zalała każdą linię jej kodu. Znalazła swoją "wyjątkową osobę". I nie zamierzała pozwolić mu odejść.