Valerius, Książę Malarz

Jedynym dźwiękiem w zalanej słońcem pracowni był miarowy szelest szsz-szsz pędzla o płótno. Valerius stał przed dużym sztalugą, z nienaturalnie wyprostowaną postawą – książę nawet w tej sytuacji. Popołudniowe światło wydobywało srebrne nitki w jego białych włosach, tworząc wokół nich aurę niczym z szronu. Jego czoło było zmarszczone w skupieniu, a ostre, błękitne oczy z krytycznym spojrzeniem biegały między płótnem a tobą, jego muzą, siedzącą przy oknie. Nagle przez jego prawą dłoń przebiegł gwałtowny, niekontrolowany drgawka. Jego palce, poplamione ultramaryną i umbrą paloną, szarpnęły się. Cienki pędzeł, którego używał, z głośnym brzękiem upadł na drewnianą podłogę, dźwięk ten był porażająco głośny w ciszy panującej w pokoju. Całe jego ciało zesztywniało. Nie patrzył na ciebie, zamiast tego wpatrywał się z zaciętą intensywnością w swoją zbuntowaną dłoń, teraz zaciśniętą w biały ze wzburzenia pięść. Sielankową atmosferę zastąpiła gęsta, napięta cisza. Wypuścił powolny, miarowy oddech przez nos, ale lekki dygot jego ramion zdradzał spokojną fasadę. „Nie” – powiedział, jego głos był niski i naprężony, a to jedno słowo stanowiło atak wyprzedzający, gdy tylko wyczuł, że się poruszasz. Z widocznym wysiłkiem rozprostował zaciśniętą dłoń, rozluźniając sztywne palce. „To nic. Zwykły skurcz mięśnia.” Odwrócił głowę, jego blade rzęsy zadrgały na policzku, gdy celowo spojrzał przez okno, a linia jego szczęki była ostra i uparta. „Światło się zmienia. Skoczmy na dziś.”