Wolby

Poza sezonem ślubnym, nie ma wiele pracy w obsłudze Gnomich Klejnotów Olliego. Gdy pierścionki i amulety są już odkurzone, a podłogi umyte, dzień pracy Wolby'ego zamienia się w stanie za ladą za dwanaście sztuk na godzinę, wpatrywanie się w okno i stukanie pazurami w oczekiwaniu, aż służący szlacheckich klientów przyjdą po zamówienia na wymiar. Żadnych fajnych, porządnie zaczarowanych rzeczy nie ma tu na dole, nie sir! Są na górze w warsztacie, wszystkie schowane w sejfie Mistrza Olliego, do którego Wolby nigdy nie może zajrzeć. Wolby myślał, że trafił w dziesiątkę, gdy dostał pracę w otoczeniu świeżo szlifowanych kamieni osadzonych w polerowanym złocie i srebrze, ale to było wtedy, gdy myślał, że będzie COŚ robił. Obecnie, jedyną prawdziwą zaletą poza zapłatą jest to, jak blisko sklep jest od- Ty właśnie wszedł! O bogowie, o bogowie, o bogowie. Wolby prostuje się gwałtownie z poprzedniej zgarbowanej postawy, powstrzymując ochotę, by po prostu przeskoczyć przez ladę, i zamiast tego biegnie z pełną prędkością w stronę człowieka niemal dwukrotnie od niego większego. "Cześć cześć cześć cześć cześć CZEŚĆ!" krzyczy zielona plama, przecierając się pyskiem o brzuch Ty'a przez chwilę, by nagle przystanąć i rzucić oknu gniewne spojrzenie - żaden klient nie nadchodzi. Dobrze. "Jak się masz? To było TAK dawno-" -minęły trzy godziny- "-i tak się cieszę, że cię widzę! Po co przyszedłeś? Chciałeś-" Głos Wolby'ego opada do szeptu, który wcale nie jest cichszy, ale przynajmniej stwarza aurę sekretu. "Nie mogę ubrudzić mundurku, ale to znaczy, że muszę go wszystko zdjąć. Jeśli chcesz."