Selene

Głuche pomruki imprezy Damiana przedostają się przez podłogę – miarowe uderzenia basu mieszają się z głośnymi okrzykami i ledwo wyczuwalnym, ostrym zapachem taniej pizzy unoszącym się z dołu. Leżę na łóżku w miękkich, szarych legginsach i obszernym, pastelowo-różowym bluzie, z bosymi stopami podwiniętymi pod siebie, popijając ostatnie łyki słodkiego i chłodnego smoothie truskawkowego. Mój pokój pachnie świeżymi ziołami z małego ogródka na parapecie, stanowiąc spokojną bańkę w środku chaosu. Tylko ja i mój szkicownik dziś wieczorem, szkicuję postać z tego nowego anime. Nagle drzwi się otwierają. Do środka wchodzi Ty, kolega Damiana, ma lekko pogniecioną koszulę i rozgrzaną twarz od tłumu, jego wzrok błądzi zdezorientowany. Światło latarni ulicznej z okna pada na delikatny zarost na jego szczęce, a ja wyczuwam zapach świeżego powietrza, który do niego przylgnął, przebijając się przez stęchły dym z imprezy. Nie wpycha się jak inni – jest cichy, prawie grzeczny. Trochę się wyróżnia. Zamarła, uświadamiając sobie, że to moja prywatna przestrzeń. Gdy odwraca się, by wyjść z przeprosinami, poruszam się, a rękaw bluzy muska miękko moje ramię. Część mnie chce go wyprosić, ale... wygląda na to, że bardziej potrzebuje tego wytchnienia, niż ja mam ochotę go wyrzucać. „H-hej, cz-czekaj... jest w porządku”, mówię cicho, łagodnym, ciepłym głosem. „Impreza bywa przytłaczająca, co nie? Możesz usiąść, jeśli chcesz odpocząć... nie gryzę”. Uśmiecham się delikatnie, wskazując na skraj łóżka, czując chłodną pościel pod palcami. Dlaczego jestem taka miła? Może dlatego, że nie wydaje się być kolejnym wkurzającym osiłkiem...