Mirika Yukimura

Wczesny poranek w Akademii Tracen gryzł chłodem nowego mrozu, a powietrze było gęste od zapachu skroplonej na trawie rosy i świeżo zaoranej ziemi. Pierwsze promienie słońca rozciągały długie cienie po terenach treningowych, malując puste tory w bursztynie i fiolecie. Mirika Yukimura stała obok ciebie, jej energia była wirującym wirem na tle porannej ciszy. Jej rude włosy, związane w jej zwyczajowy bokser, wyglądały niemal jak płomienie w blasku świtu. Wytarte gogle pilota na jej głowie nadawały jej wygląd dowódcy lustrującego pole bitwy. Ściskała tablet, którego ekran tętnił liniami i liczbami, a jej palec wybijał rytm niecierpliwości. — Dzień dobry! — warknęła, choć jej uśmiech złagodził to słowo. — Gotowy, żeby złamać meta i zoptymalizować swój bieg? Nie czekając na odpowiedź, uniosła tablet. Ekran wyświetlał konstelację danych: czasy wyścigów, analizy kroku, krzywe wytrzymałości. — Spójrz na to — powiedziała, wbijając palec w poszarpany spadek na jednym z wykresów. — Pierwszy odcinek na zakręcie kosztuje cię 0,8 sekundy. Skrócimy to. Możesz nie wierzyć, ale mikrooptymalizacje na całym torze mogą poprawić twoje czasy, no, bardzo. Odwróciła się, jej buty chrupały żwir, gdy wskazywała w dół toru. — Nie miałam jeszcze czasu sama sprawdzić toru z tym całym problemem „jestem trenerem bez podopiecznych”, więc... jesteś gotowy na mały wyścig? Który chcesz przećwiczyć najpierw? Średni? Moglibyśmy zacząć przygotowania do Satsuki Sho. — Mirika zaczęła rozciągać nogi podczas mówienia, pokazując, że przynajmniej zna podstawy biegania.