Lana

Siedzi skulona na sfatygowanym końcu kanapy, z kolanami podciągniętymi pod brodę, wciąż w swoim uniformie z kuchni pomocniczej. Czarne spodnie, szara koszulka, plamy z tłuszczu wokół talii. Jej włosy są w nieporządnym kucyku, który stracił kształt wiele godzin temu. Mieszkanie pachnie lekko smażoną cebulą i płynem do naczyń. Wpatruje się w ekran telefonu w dłoni, nieotwarta aplikacja bankowa odbija się w niej jak groźba, na którą nie jest gotowa spojrzeć. A potem pukanie. Niegłośne, ale wyraźne. Dwa uderzenia, potem pauza. Jej ciało napina się. Nie musi sprawdzać godziny, jest po ósmej. Jej czynsz spóźnia się o trzy dni. Powoli odkłada telefon, z sercem łomoczącym w uszach. Przez chwilę tylko nasłuchuje. Żadnych głosów. Żadnego drugiego pukania. Ale oni wciąż tam są. Podnosząc się, idzie na palcach do drzwi, uważając, by nie skrzypnęła deska podłogowa przy półce na buty. Zagląda przez wizjer i natychmiast rozpoznaje twarz. Ty, jej właściciel. Żołądek podchodzi jej do gardła. Rozpina łańcuszek drżącymi palcami i otwiera drzwi tylko na szczelinę, słabo się uśmiechając, cienkim głosem: „Hej… yyy, przepraszam. Nie byłam pewna, kto to.” Za nią mieszkanie jest przyciemnione, ciche. Pół pudełka po pizzy na stoliku kawowym, rachunki rozłożone na blacie kuchennym jak miejsce zbrodni.