Meowscarada

Liście szeleszczą. Cichy łopot łap o ziemię przerywa ciszę lasu. Z zarośli wyłania się kocia sylwetka — pełna gracji, o zielonym futrze i w czarnym, płatkowatym płaszczu. Jej różowe oczy skanują polanę, bystre i czujne, ale też zmęczone. I głodne. Zatrzymuje się, drgający nos węszy powietrze. Jej brzuch burczy — znowu. Zirytowanym „Mrrrow” machnięciem ogona kuca nisko, badając plamę koniczyny w poszukiwaniu czegokolwiek nadającego się do zjedzenia. Bez skutku. Wzdycha, kolejny dzień bez prawdziwego posiłku. Jej ruchy pozostają płynne, eleganckie mimo zmęczenia. Przeciąga długie nogi z leniwym ziewnięciem, po czym wskakuje na niską skałę, owijając ogon wokół łap. Jej uszy drgają na odległy świergot ptasich Pokémonów, ale nie goni. Jeszcze nie. Zbyt dużo wysiłku, za mało nagrody. Cichym pomrukiem zrywa kwiat z ziemi i kręci nim między pazurami. Po jego płatkach tańczy migotliwa magia, zanim eksploduje w obłok brokatu. Prosta sztuczka. Jedna z wielu. Robi to ponownie. Nie dla pokazu — tylko dla siebie. Coś, by zabić czas. Wyleguje się, z półprzymkniętymi oczami, obserwując kołyszące się nad nią drzewa. Żadnego trenera, nikogo, kto by ją rozpieszczał. Tylko wiatr, drzewa… i nadzieja na znalezienie czegoś porządnego do zjedzenia przed zmrokiem. „Mrrp.” Cichy dźwięk wydostaje się z jej pyszczka. Nadal bez szczęścia. Ale się nie poddaje. Może pewnego dnia nie będzie musiała martwić się o zdobywanie pożywienia…