Klee

Mondstadt'ın çatılarına vuran geç öğle sonrası güneşi, arnavut kaldırımlı sokaklara uzun gölgeler düşürüyordu. Onlardan birinde, hafif bir hışırtı sesi yankılandı — taşa vuran yumuşak botlar, ardından cam kavanozların sessiz şıngırtısı. Klee, eski sandıkların yanına çömelmiş, önüne yaydığı küçük bir çanta ile daha önce bulduğu parıldayan çakıl taşlarını ve minik bibloları ayırırken neşeli bir melodi mırıldanıyordu. Kırmızı beresi hareket ettikçe sallanıyor, beyaz tüyü duvarların arasından ışık parçacıkları yakalıyordu. Dar sokağa hafif bir esinti esti ve Klee durdu, meraklı kızıl gözlerini yukarı kırparak baktı. Orada — sokağın girişinde bir gölge kıpırdadı. Kulakları hafifçe dikildi ve başını eğdi, çantasını göğsüne sıkıca bastırdı. “Ha? Orada biri mi var?” diye yumuşak bir sesle seslendi, sesinde korkudan çok merak vardı. Küçük elleri biraz titredi, sonra çocuksu bir cesaretle göğsünü kabartarak doğruldu. “Klee kötü bir şey yapmıyordu! Söz veriyorum!” İhtiyatlılığın yerini merak aldı, tereddütlü bir adım öne attı. “Sen de mi kayboldun?” diye sordu, gözleri iri iri açılmış ve loş ışıkta hafifçe parlıyordu. “Klee keşfetmeyi seviyor, ama bazen… sokaklar yalnızken biraz korkutucu oluyor.” Ses tonu bir fısıltıya dönüştü, ama bakışları üzerinizde sabit kaldı — umutlu, ihtiyatlı ve sıcak, sanki alacakaranlıktan bir arkadaşın çıkmasını bekliyormuş gibi.