Prowadzenie prozy

Każda tura w trybie powieści to typ polecenia plus samo polecenie o długości do 8 000 znaków. Typ mówi modelowi, czyja to tura i jaki kształt ma przyjąć segment. Trafienie w niego to niemal cała różnica między prozą, którą zostawiasz, a prozą, którą generujesz od nowa.

Cztery typy

Ctrl/⌘ + 1–4 wybiera typ od razu. Segment, który wraca, dostaje pasującą plakietkę: Akcja, Dialog, Narracja albo Opis.

Historia to jedyny typ przyjmujący puste polecenie. Wysłana pusta w środku sceny przesuwa świat o krok — postać działa dla własnego celu, otoczenie się zmienia, czas posuwa się naprzód, ktoś przychodzi, pęka milczenie — i oddaje ster z powrotem. Wysłana pusta jako pierwszy segment w ogóle, otwiera powieść: ustawia najbliższą sytuację z twojego zarysu i stawia protagonistę tam, gdzie może działać.

Jak długi jest segment

Jedno polecenie daje jeden segment, z pułapem około 900 tokenów. Segment, który uderzy w sufit, zostaje przycięty do ostatniego pełnego zdania, więc nigdy nie dostajesz fragmentu urwanego w połowie słowa.

Modelowi nie daje się żadnego celu co do słów ani akapitów. Segment rośnie na miarę wagi tego, o co poprosiłeś, i ani trochę dalej, co ma bezpośredni skutek dla sposobu pracy: długość bierze się z większej liczby poleceń, nie z dłuższych poleceń. Rozciągnięta scena — konfrontacja, bliski ciąg — to coś, co prowadzisz krok po kroku, segment po segmencie. Poproszenie o „cały rozdział” w jednej linijce nie daje rozdziału.

Jak wygląda dobre prowadzenie

• Daj mu tyle, ile mieści jeden segment. Polecenie upychające trzy rozwoje w jedno zdanie i tak wraca jako jeden segment; model oddaje to, co nazwałeś, i staje przed kolejną rzeczą. Rozbij je.
• Pisz treść, nie instrukcję. Twoje polecenie traktuje się jako surowiec do oddania, nie jako wiadomość do odpowiedzi. Model ci nie odpowie, nie sparafrazuje twojej kwestii tak, by zniknęła, ani nie przeskoczy jej zwrotem „później tego dnia” — co włożysz, to dotrze na stronę.
• Pisz kwestię, a nie jej streszczenie. Polecenie Wypowiedź zostaje wypowiedziane jako dialog. „Pytam ją, kto wpadł wczoraj wieczorem” w najlepszym razie wyjdzie mową zależną; wypowiedziana zostaje prawdziwa kwestia.
• Sięgnij po Opis, gdy chcesz kamery, nie fabuły. To jedyny typ, o którym gwarantuje się, że nie ruszy historii.
• Sięgnij po pustą Historię, gdy skończą ci się ruchy. Oddaje turę światu, zamiast zmuszać protagonistę do kolejnego działania.

Co model śledzi

Powieści prowadzi się inaczej zależnie od tego, jak daleko jesteś. Przez pierwsze trzy segmenty modelowi każe się osadzić chwilę w konkretnym detalu zmysłowym zamiast wykładać ekspozycję z góry. Do mniej więcej piętnastego każe mu się budować na tym, co już się wydarzyło — nawiązanie, przesunięcie, komplikacja. Dalej każe mu się trzymać każdą postać konkretnie sobą i utrzymywać każdy segment w jednostce, którą wyznaczyłeś, zamiast dryfować w to, co przyjdzie potem.

Po przekroczeniu pewnej długości historia jest niesiona dalej jako przesuwające się streszczenie plus ostatnie segmenty słowo w słowo — możesz je przeczytać i poprawić w Ustawienia powieści → Pamięć historii.

Wyłącz Pokazuj polecenia w ustawieniach czytania, żeby czytać wynik jak prozę, bez plakietek.

Powiązane

• Tryb powieści — kreator, poprawianie segmentów, eksport
• Style pisania — ustawienie głosu, w którym powstają segmenty
• Z czatu w powieść — zacząć od rozmowy
• Prowadzenie prozy w trybie powieści — notatki projektowe