Prowadzenie prozy

Każda tura w trybie powieści to typ polecenia plus samo polecenie o długości do 8 000 znaków. Typ mówi modelowi, czyja to tura i jaki kształt ma przyjąć segment. Trafienie w niego to niemal cała różnica między prozą, którą zostawiasz, a prozą, którą generujesz od nowa.

Cztery typyCopy Anchor Link

Ctrl/⌘ + 1–4 wybiera typ od razu. Segment, który wraca, dostaje pasującą plakietkę: Akcja, Dialog, Narracja albo Obserwacja.

Historia to jedyny typ przyjmujący puste polecenie — to ją wysyła przycisk Kontynuuj. Wysłana pusta w środku sceny popycha historię naprzód tym, co już jest w grze — rozmowa toczy się dalej, postać działa dla własnego celu, nadchodzi konsekwencja wcześniejszych zdarzeń — i staje, gdy twój protagonista ma na co odpowiedzieć. Wysłana pusta jako pierwszy segment w ogóle, otwiera powieść: ustawia najbliższą sytuację z twojego zarysu i umieszcza w niej protagonistę. Powieść zaczęta od postaci bez zarysu otwiera się w scenie pierwszego powitania tej postaci.

Jak długi jest segmentCopy Anchor Link

Jedno polecenie daje jeden segment, z pułapem około 900 tokenów. Segment, który uderzy w sufit, zostaje przycięty do ostatniego pełnego zdania, więc nigdy nie dostajesz fragmentu urwanego w połowie słowa.

Segment to zwykle kilka akapitów: twoje polecenie, odpowiedź pozostałych postaci i zatrzymanie w pierwszym momencie, w którym odpowiedziałby twój protagonista. Model nigdy nie pisze za ciebie kwestii ani decyzji twojego protagonisty, dlatego długość bierze się z większej liczby poleceń, nie z dłuższych poleceń. Rozciągnięta scena — konfrontacja, bliski ciąg — to coś, co prowadzisz krok po kroku, segment po segmencie. Poproszenie o „cały rozdział” w jednej linijce nie daje rozdziału.

Jak wygląda dobre prowadzenieCopy Anchor Link

• Daj mu jeden ruch. Polecenie upychające trzy ruchy twojego protagonisty w jedno zdanie i tak wraca jako jeden segment, a historia staje tam, gdzie wypadłby kolejny wybór. Rozbij je.
• Pisz treść, nie instrukcję. Twoje polecenie traktuje się jako surowiec do oddania, nie jako wiadomość do odpowiedzi. Model ci nie odpowie, nie sparafrazuje twojej kwestii tak, by zniknęła, ani nie przeskoczy jej zwrotem „później tego dnia” — co włożysz, to dotrze na stronę.
• Pisz kwestię, a nie jej streszczenie. Polecenie Wypowiedź zostaje wypowiedziane jako dialog. „Pytam ją, kto wpadł wczoraj wieczorem” w najlepszym razie wyjdzie mową zależną; wypowiedziana zostaje prawdziwa kwestia.
• Sięgnij po „Obserwuj”, gdy chcesz kamery, nie fabuły. Twój protagonista nie działa, a historia ledwie się posuwa.
• Sięgnij po pustą Historię, gdy skończą ci się ruchy. Oddaje turę światu, zamiast zmuszać protagonistę do kolejnego działania.

Co model śledziCopy Anchor Link

Każdy segment jest pisany tak, by podjąć wprost od ostatniego zdania historii, nie powtarzając go, w perspektywie i czasie, których historia już używa — polecenie zapisane jako „Otwieram drzwi” i tak zostaje opowiedziane własnym głosem powieści. Modelowi każe się rozwijać historię z wątków, które już są na stronie, i nie przetwarzać obrazów ani sformułowań z ostatnich segmentów.

Po przekroczeniu pewnej długości historia jest niesiona dalej jako przesuwające się streszczenie plus ostatnie segmenty słowo w słowo — możesz je przeczytać i poprawić w Ustawienia powieści → Pamięć historii.

Wyłącz Pokazuj polecenia w ustawieniach czytania, żeby czytać wynik jak prozę, bez plakietek.

PowiązaneCopy Anchor Link

• Tryb powieści — kreator, poprawianie segmentów, eksport
• Style pisania — ustawienie głosu, w którym powstają segmenty
• Z czatu w powieść — zacząć od rozmowy
• Prowadzenie prozy w trybie powieści — notatki projektowe