การกำกับร้อยแก้ว

ทุกเทิร์นในโหมดนิยาย คือประเภทการกำกับหนึ่งอย่าง บวกกับคำสั่งที่ยาวได้ไม่เกิน 8,000 ตัวอักษร ประเภทจะบอกโมเดลว่าเทิร์นนี้เป็นของใคร และตอนนั้นควรมีรูปร่างแบบไหน การเลือกให้ถูกคือความต่างเกือบทั้งหมดระหว่างร้อยแก้วที่คุณเก็บไว้กับร้อยแก้วที่คุณสั่งสร้างใหม่

สี่ประเภทCopy Anchor Link

Ctrl/⌘ + 1–4 เลือกประเภทได้โดยตรง ตอนที่กลับมาจะติดป้ายให้ตรงกัน: การกระทำ, บทสนทนา, การเล่าเรื่อง หรือ การสังเกต

เล่าเรื่อง เป็นประเภทเดียวที่รับคำสั่งว่าง ๆ — และเป็นสิ่งที่ปุ่ม เล่าต่อ ส่งไป ถ้าส่งไปทั้งที่ว่างกลางฉาก มันจะพาเรื่องเดินหน้าผ่านสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่แล้ว — บทสนทนาดำเนินต่อ ตัวละครตัวหนึ่งทำตามเป้าหมายของตัวเอง ผลจากเหตุการณ์ก่อนหน้ามาถึง — แล้วหยุดเมื่อตัวเอกของคุณมีอะไรให้ตอบสนอง แต่ถ้าส่งไปทั้งที่ว่างในฐานะตอนแรกสุด มันจะเปิดเรื่องนิยายแทน: มันตั้งสถานการณ์เฉพาะหน้าขึ้นจากแนวคิดเรื่องของคุณ และวางตัวเอกไว้ในนั้น นิยายที่เริ่มจากตัวละครที่ไม่มีแนวคิดเรื่องจะเปิดขึ้นในฉากคำทักทายแรกของตัวละครนั้น

หนึ่งตอนยาวแค่ไหนCopy Anchor Link

คำสั่งหนึ่งคำสั่งให้ ตอนหนึ่งตอน โดยมีเพดานราว 900 โทเคน ตอนที่ชนเพดานจะถูกตัดกลับมาที่ประโยคสมบูรณ์ประโยคสุดท้าย คุณจึงไม่มีวันได้ย่อหน้าที่หยุดกลางคำ

ตอนหนึ่งมักยาวไม่กี่ย่อหน้า: คำสั่งของคุณ การตอบสนองของตัวละครอื่น และการหยุดตรงจังหวะแรกที่ตัวเอกของคุณจะต้องตอบ โมเดลไม่เคยเขียนบทพูดหรือการตัดสินใจของตัวเอกแทนคุณ ดังนั้น ความยาวมาจากคำสั่งที่มากขึ้น ไม่ใช่คำสั่งที่ยาวขึ้น ฉากยืดยาว — การเผชิญหน้า หรือช่วงใกล้ชิด — เป็นสิ่งที่คุณกำกับทีละก้าว ทีละตอน การขอ "ทั้งบท" ในบรรทัดเดียวไม่ได้ทำให้เกิดทั้งบทขึ้นมา

การกำกับที่ดีหน้าตาเป็นอย่างไรCopy Anchor Link

• ให้มันทีละก้าว คำสั่งที่ยัดการกระทำสามอย่างของตัวเอกลงในประโยคเดียวก็ยังกลับมาเป็นตอนเดียวอยู่ดี และเรื่องจะหยุดตรงที่ทางเลือกถัดไปควรจะมาถึง แยกมันออก
• เขียนเนื้อหา ไม่ใช่คำสั่งการ คำสั่งของคุณถูกมองเป็นวัตถุดิบที่จะเอาไปเรนเดอร์ ไม่ใช่ข้อความที่ต้องตอบกลับ โมเดลจะไม่ตอบคุณ ไม่ถอดความบทพูดของคุณทิ้ง และไม่ข้ามมันด้วยประโยค "ต่อมาในวันนั้น" — อะไรที่คุณใส่เข้าไป ก็ไปถึงหน้ากระดาษ
• เขียนตัวบทพูด ไม่ใช่สรุปของมัน คำสั่งแบบ พูด จะถูกเปล่งออกมาเป็นบทสนทนา "ผมถามเธอว่าเมื่อคืนใครแวะมา" อย่างดีที่สุดก็ถูกเรนเดอร์เป็นคำพูดรายงาน ส่วนบทพูดจริง ๆ ต่างหากที่ถูกพูดออกมา
• อยากได้กล้อง ไม่ใช่โครงเรื่อง ก็หยิบสังเกต ตัวเอกของคุณไม่ลงมือ และเรื่องแทบไม่ขยับ
• หมดหมัดเมื่อไร ก็หยิบเล่าเรื่องแบบว่าง ๆ มันยกเทิร์นให้โลก แทนที่จะบังคับให้ตัวเอกของคุณต้องลงมืออีกรอบ

โมเดลกำลังจับตาอะไรอยู่Copy Anchor Link

แต่ละตอนถูกเขียนให้ต่อจากประโยคสุดท้ายของเรื่องโดยตรงโดยไม่กล่าวซ้ำ ด้วยมุมมองและกาลที่เรื่องใช้อยู่แล้ว — คำสั่งที่เขียนว่า "ผมเปิดประตู" ก็ยังถูกเล่าด้วยน้ำเสียงของนิยายเอง โมเดลถูกสั่งให้ต่อยอดเรื่องจากเส้นเรื่องที่มีอยู่บนหน้ากระดาษแล้ว และไม่นำภาพกับสำนวนจากตอนล่าสุดกลับมาใช้ซ้ำ

พ้นความยาวระดับหนึ่งไป เรื่องจะถูกพาไปข้างหน้าด้วยบทสรุปที่เลื่อนไปเรื่อย ๆ บวกกับตอนล่าสุดแบบคำต่อคำ ซึ่งคุณอ่านและแก้ได้ที่ การตั้งค่านิยาย → ความทรงจำของเรื่อง

ปิด แสดงคำสั่ง ในการตั้งค่าการอ่าน เพื่ออ่านผลลัพธ์เป็นร้อยแก้วล้วน ๆ โดยไม่มีป้ายพวกนั้น

เรื่องที่เกี่ยวข้องCopy Anchor Link

• โหมดนิยาย — ตัวช่วยสร้าง การแก้ไขตอน การส่งออก
• สไตล์การเขียน — ตั้งน้ำเสียงที่ใช้เขียนแต่ละตอน
• จากแชทเป็นนิยาย — เริ่มจากบทสนทนา
• การกำกับร้อยแก้วในโหมดนิยาย — บันทึกการออกแบบ